Писмото на Славко, кој се оженил со Африканка, ги содржи сите проблеми со кои се соочуваат мешаните бракови.
Мешаните бракови денес се сè почести, а предизвиците со кои се соочуваат не се воопшто едноставни. Сериозни проблеми може да се појават при раѓање деца, кои често се соочуваат со стигматизација во општеството.
Најдобар пример за тоа е исповедта на Славко Филиповиќ , човек од Хрватска кој си ја избричил главата на африканска почва во 1970-тите. Таму се оженил, со жена што ја запознал во Маурициус. За да имаат нормален живот, бидејќи таквиот брак меѓу белец и, како што рече, родена жена бил нелегален, решиле да се преселат во Намибија. Меѓутоа, таму се соочиле со расизам откако сакале да ја запишат својата ќерка во градинка.
Во писмото од 1985 година до медиумите на денот, тој ја открил позадината на агонијата низ која поминувала неговото семејство.
Живеам во Југозападна Африка, во Намибија. Југозападна Африка е колонијално име со оглед на нејзината географска локација, додека Намибија, што значи „пустина“ на домородниот јазик, требаше да стане вистинското име кога земјата ќе се ослободи од колонијалното владеење и ќе стане независна земја.
Дојдов во оваа земја со моето семејство пред речиси шест години и сега со мојата ќеркичка, која има три и пол години, ја сочинувам целата иселеничка држава во оваа земја. Овде нема други Хрвати. Се омажив пред да дојдам овде од еден мал остров во Индискиот Океан, наречен Маурициус, кој по својата природна убавина и туризам е познат во овој дел од светот како Хаваи на Америка.
Мојата сопруга е родена (креолска) од споменатиот остров, па уште тогаш ни беше јасно дека поради бојата на нејзината кожа не можеме да ја планираме нашата иднина во земјата каде што дотогаш работев, а тоа е Јужна Африка. Нашиот брак, иако според редот и светиот католички закон, не беше признат во предметната земја и беше незаконски.
Не влеговме во брак и не си ветивме пред Бога… до гроб, со намера поради ова да се криеме како криминалци од јужноафриканската полиција и да живееме на нелегален начин, туку да живееме заедно. во една куќа, влезете насекаде низ иста врата и во една црква му се молеа на истиот Бог.
Токму од тие причини дојдовме во земјава, бидејќи законот за т.н мешаните бракови беа укинати во 1978 година, како и неколку други закони кои го навредуваа достоинството на човекот како суштество Божјо. Немавме проблеми во првите години од престојот. Стекнавме пријатели меѓу различни националности и раси, па дури и меѓу многу критикуваните Африканци, или како што ги нарекуваат Бурите.
По нешто повеќе од две години добивме ќерка која и двајцата со нетрпение ја очекувавме. Добивме и документ за неа од Преторија дека нашата ќерка е класифицирана како бела личност. Тоа е затоа што јас сум бела и мајка ми не припаѓа на ниту една од постоечките расни групи во јужна Африка. Се уверивме дека детето е родено во Маурициус, за да не може да се класифицира како обоено (обоено во Јужна Африка се пишува со голема буква!)
НЕ ПРОПУШТАЈТЕ
Оставила се за да се омажи за маж од африканско племе: Сега живее во куќа направена од измет, а кога ќе легне знае што ја чека
Нашата ќеркичка порасна и созрева, за да може оваа година да се запише во градинка. Знае да зборува т.н Африкански (искривен холандски), англиски што го научила од мајка и и наш хрватски, на кој јас и таа уште подобро се разбираме. Градинката е на неколку чекори од нашата новокупена куќа, а исто така е прилично убаво уредена со оглед на малата површина каде што живееме. Сепак, тоа е само за бели деца, а не за африканс – „net vir blankes“. Поминувајќи често покрај него, каде што обично играа дваесетина малечки, на мојата малечка и кажував дека и таа наскоро ќе си игра во градинката со другите деца. Мислев дека нема проблем бидејќи градинката е направена или резервирана за бели деца, а и мојата мала ќерка која има малку потемна кожа го има истиот документ на кој пишува „бел човек“.
Бев зафатен со работа во Јужна Африка кога едно утро жена ми ја фати малата за рака и ја одведе во градинката со желба да ја запише таму. Таа со себе ги зела сите потребни документи, и отишла во канцеларијата на директорот. Таа му објасни за што се работи и му ги покажа хартиите.
Но, тој воопшто не го интересирало што напишала на весниците, туку лично ја одбил со објаснување дека не може да се запише поради бојата на кожата на нејзината мајка. Па, ако е така, одговори сопругата, па стави го писмено и потпишај го.
По неколку дена ни испратија писмо дека го провериле случајот и дека девојчето не е регистрирано како бело лице. Жена ми го кажа горенаведениот случај на уредникот на локалниот неделник „Виндхук Обсервер“, кој го објави.
За жал, мојата ќеркичка не е изолиран случај кога станува збор за типот на пигменти на кожата, вакви и слични случаи има многу повеќе во оваа земја. Виновниците редовно остануваат неказнети и не вреди да се жалат затоа што – кадијата те тужи, кадијата те суди“, напиша тој во писмото, додавајќи дека на крајот неговата ќерка сепак била запишана во градинката, но не и во таа сакано, но во католичката до црквата
