– Иако утрото потоа не го почувствував уморот од претходната вечер бидејќи добро спиев и одморив, мојата сопруга беше загрижена
Миле Богдановиќ од Лесковац , освен настинка во детството , никогаш не бил болен. Тој беше здрав како дренка и силен како млад човек, дури и во шестата деценија. Меѓутоа, по еден во низата напорни денови, исполнети со физичка работа, се чувствувал уморен додека одел по скалите, што не исчезнало дури ни кога легнал во фотелјата. Имал среќа што се пожалил на грижливата сопруга Снежана, која го натерала следниот ден да оди на лекар.
– Иако утрото потоа не го почувствував истиот замор како претходната вечер бидејќи добро спиев и одморив, сопругата беше загрижена, па отидовме во приватна клиника само да не се грижи. Сепак, по прегледот го видов сериозното лице на докторот. „Треба да посетиш кардиолог“, ми рече – вели Миле.
Беше збунет, со оглед на тоа дека никогаш немал проблем особено со срцето.
Повеќе од две децении работеле во Холандија, а потоа се вратиле во Лесковац
Снежана и Миле работеа повеќе од две децении во Холандија, каде што добија сопствена единица, денес се мајка и сопруга, па кога добро заработија, решија да се вратат во родниот град. Тие велат дека не сакале нивното дете да биде поврзано со холандскиот начин на живот.
Миле работел како текстилен технолог во Ниш, но во Ротердам го однела неговата љубов, убавата Снежана, која штотуку научила комплициран јазик, а тој не знаел ниту еден збор. Таму немало текстилни фабрики бидејќи една деценија претходно биле преместени во Турција, па нашол работа во бродоградилиштето.
Кога го научил јазикот и кога доволно заштедиле, започнале семеен бизнис и добро заработувале од него. Кога главниот град се намножил, тие се вратиле во Лесковац, каде девојчето го продолжило образованието.
Работел со боздоган, а потоа завршил на операционата маса
Навикнати на работа, не можеа да седат без работа, па отворија фирма, која исто така донесе солидна добивка.
Вреден по природа, Миле работеше заедно со занаетчиите и околу фабриката и околу семејната куќа, изградена додека тие сè уште беа во Холандија. Пред да се почувствува уморен вечерта, цел ден кршеше нешто во дворот со огромен боздоган, па заморот му го препиша на боздоган. Сепак, тоа не беше вина на Макола.
– Во 2013 година, ангио собата беше сепак нешто ново во Лесковачката болница. Кардиолози од Белград обучија двајца наши лекари. Веднаш ми беше направена коронарографија и беше утврдено дека имам блокади на три крвни садови. Бидејќи стентот се уште не беше поставен овде, ме упатија во Клиничкиот центар во Белград – со насмевка раскажува Миле денеска, иако не се насмеа кога му рекоа дека ќе направи класична, инвазивна операција со отворање на градниот кош. .
Како што е утврдено по прегледот, тој имал блокирања на три крвни садови, од 45, 65 и 70 проценти. Тој преглед на искусен тим во Белград покажа дека запушените садови не се чистат со стентови, туку дека мора да се премостат, па затоа беа поставени три бајпаси.
-Операцијата траеше 45 минути, а шестиот ден бев отпуштен дома со само два лека. Веќе три месеци по операцијата, повторно бев физички активен како порано и така останав до ден-денес – се сеќава тој.
На неговата отпусна листа пишува дека имал акутен миокарден инфаркт и не ги чувствувал симптомите
Во неговиот отпусен лист, тврди тој, стои дека боледувал од акутен миокарден инфаркт, кој и денес го збунува, а кој никогаш не го разјаснил со лекарите, бидејќи продолжил со контролите во Лесковац, кај кардиолог.
– По операцијата имав време да прочитам за запушени крвни садови и за акутен миокарден инфаркт, но никаде не ги најдов симптомите што му претходат. Кој знае, можеби имав и не го почувствував – тој е во дилема и по 12 години од операцијата.
Тој тврди дека по операцијата му објасниле дека неговата состојба пред поставувањето на бајпасите не настанала „вчера“, туку дека се акумулирала со години, но и дека самиот организам направил свои обиколки, па работел до сигнализираше замор.
-Тој замор беше навистина знак дека жена ми го препозна. Да ја игнорирав нејзината загриженост, којзнае што ќе се случеше – изјавува таа и двајцата почнуваат заедно да ги анализираат причините зошто тој морал да оди на операционата маса.
Вината за сето тоа е лошата храна и стресот
Размислувајќи за причината за здравствената состојба што го погодила, Миле главно се концентрирал на храната што ја консумирал, но и на стресот.
– Иако отидов во Холандија за мојата драга сопруга, тешко е да се живее во земја без познавање на јазикот. Тешко е да се работи без познавање на јазикот, тешко е и да се прилагоди на животот и на ново општество и систем. Нашиот народ може да се пофали со заработените пари, но знаеме дека воопшто не е лесно кога ќе ја напуштиш Србија да живееш и работиш во странска средина. Тоа е низа помали или поголеми стресови, а организмот памти. Освен тоа, на почетокот не обрнувавме многу внимание на храната, па, како и сите Срби, консумиравме месо, најмногу свинско – вели тој.
Враќањето во Србија и Лесковац по повеќе од две децении бараше прилагодување, бидејќи и Србија во меѓувреме се промени.
– Сето тоа веројатно придонесе крвните садови да се затнат. Но, фала богу, сега чувствувам дека сум здрав човек, но редовно го посетувам кардиологот – заклучува Миле Богдановиќ од Лесковац.
