Таа зеде со себе во Либија три исти букви преведени на арапски со само една цел
Весна де Винка е една од ретките луѓе кои успеале да направат две интервјуа со полковникот Моамер Ел Гадафи.
Првата беше во 1992 година, кога Југославија беше под санкции, додека втората беше направена во 2006 година. Во едно неодамнешно интервју, Де Винка рече како изгледала нејзината прва средба со Гадафи, ја открила тајната на трите букви на арапски што ги однела во Либија. и што видела зад вратата на една од собите во резиденцијата на полковникот.
„Го сретнав двапати, во 1992 и 2006 година. Првото интервју беше многу моќно бидејќи ми дозволи да го прашам сè што сакам, тој ми даде дозвола да сликам што сакам во Либија. Дојдов во Либија со мала група новинари од Европа. Јас известував од тој митинг каде што тој држеше говор. Потоа рече – сите мислат за човековите права и никој не размислува за човечките животи“.
„Напишав три исти писма, ги преведов на арапски и испратив едно до шефот на либиската ДБ, едно до шефот на неговиот кабинет, а третото го чував во мојата чанта да му го дадам ако имам можност. Не ставија нас новинарите во автобусот, ги покриваа стаклата за да не видиме каде одиме. Кога излеговме, видовме огромен килим со статив на едниот крај. Ние новинарите клекнавме на тепихот, тој сето тоа го дизајнираше, а зад нас беа звучниците и снимателите. Потоа се појави, доаѓајќи од некоја далечина.
Се крена прашина. Тој дојде пред нас со некој американски автомобил. Седна на тој статив. Носеше добри влечки, претпоставувам италијански. Јас прва се јавив и кажав дека дојдов од Југославија, а пред да му поставам прашање му го дадов третото писмо“, вели Де Винка во емисијата Лучиќ Инсерти.
Таа вели дека била подготвена да чека Гадафи да ја прими доколку и требаат 15 дена.
„Имавме толку многу пари. Следниот ден, по тој настан кога му го дадов писмото, седев со нашиот тогашен амбасадор, пиевме виски, кога во еден момент мојот спикер влезе и рече – дојдоа по нас. Прашувам за што дошле, а тој ми кажува како нè чека полковникот. Не одведоа во зграда и не одведоа во соба да го чекаме.
Додека звучникот се прилагодуваше, се прошетав низ таа просторија и ѕирнав низ некои врати. Потоа го видов како се чешла и ја мести косата. Ми привлече внимание и ме покани да дојдам. Ме замоли да го направам интервјуто без камера, не сакаше да се фотографира. Едвај го убедив да се согласи“, рече таа.
