Зборовите на патријархот Павле кои секој треба внимателно да ги прочита
Иако патријархот Павле не е со нас со години, сепак во нашите срца одекнуваат неговите нежни, но остри зборови кои понекогаш се утеха и лек, а понекогаш и добра поука .
Ова се само дел од мудрите цитати на патријархот Павле.
Суетата е гордост, најголемиот српски грев. Кога ќе се случи, тогаш доаѓа до кавга, нетрпеливост. Кога ќе се појави суетата, нема ниту вера, ниту љубов.
Не случајно имаме спротивни гледишта, бидејќи на работата мора да се гледа од повеќе страни. Но, често го имаме она што не е различно мислење. Мора да се ослободиме од тоа. Ако бидеме потолерантни, тогаш ќе можеме да го разбереме гледиштето на другиот. Да не го усвоиме ако не е добро, туку да го разбереме за да не доведе до омраза и ова, кое не кине и разделува.
Кога сите би се држеле до љубовта, оваа земја би била рај. Но, кога секој би се придржувал барем до она што е малку помалку од љубовта – затоа што љубовта е врската на совршенството – кога барем би се придржувале до принципот „што сакаш за себе, правеј им го на другите; што не го посакуваш за себе, не правеј го на другите“, тогаш земјата, ако не би станала токму рај, би била блиску до рајот.
Моралот не е „не треба“ или „не смее“. Моралот е „нема“. Не е доблест да не грешиш, туку да можеш и да не сакаш да грешиш. Љубовта е највисоката доблест. Сè што човек споделува со другите се намалува, освен љубовта. Колку повеќе давате, толку повеќе имате.
Никогаш да не заборавиме дека злото е секогаш краткотрајно и само навидум успешно и брилијантно. Затоа ништо, особено не животот, не треба да се заснова на зло, лукавство, измама.
Бог нè направи луѓе и бара од нас тоа да бидеме. Нема такви времиња во кои не би можеле и не би биле должни да бидеме. Не е важно кој од каде доаѓа, туку во што прераснува.
Ние сме должни и во најтешката ситуација да се однесуваме како луѓе и не постои таков интерес, ниту национален, ниту индивидуален, што би можело да биде изговор да бидеме нечовечки. Сè ќе помине, но душата, лицето и она што е добро останува засекогаш.
Вистинската љубов е само кога љубовта не го бара своето. Кога сакаш некого без никаква логика. Тоа е вистинска слобода.
Семејството го сметам за основа на човековата заедница и незаменливо за духовниот развој на човекот. Во семејството е зачувана верата на предците, се придржува до основните духовни вредности кои нè водат низ животот; семејството е извор на љубовта, во него учиме должност, пожртвуваност, заедничко страдање, како и споделување на радоста. Семејството ни дава чувство дека сме заедно во сè и кога ги напуштаме нашите домови, каде што не носи животот. Семејството е „мала црква“. Кој се придржува до нејзините свети работи и обичаи, не може да залута во овој отуѓен, испразнет, раселен свет!
