Оваа изјава од легендарниот американски актер, пејач и танчер не е само хумористична, туку и длабоко инспиративна.
„Во 30-тите, вежбав за да бидам згоден. Во 50-тите, за да останам силен. Во 70-тите, за да избегнам да бидам врзан за кревет. Во 80-тите, за да можам да функционирам без помош. А сега, на 99 години, вежбам од чист пркос.“ – Дик ван Дајк.
Дик Ван Дајк, кој стана синоним за енергија, оптимизам и виталност, дури и во својата десетта деценија од животот, не се откажува од погонот, дисциплината и духот што го воделе во текот на целиот негов живот. Неговите зборови сведочат за фактот дека возраста не е пречка, туку само предизвик.
Во младоста, вежбањето било средство за постигнување физичка привлечност, нешто што е важно за многумина во триесеттите години. Подоцна, доаѓа свеста дека здравјето и силата не се дадени засекогаш – тие мора да се негуваат. 70-тите години носат страв од немоќ, 80-тите години борбата за независност, а 90-тите години… силата на волјата да не се попушти пред очекувањата на другите.
Дик Ван Дајк денес практикува од пркос. Пркосејќи им на времето, стереотипите, стареењето. Тој се спротивставува на идејата дека староста мора да биде слабост. Наместо тоа, покажува дека таа може да биде и доказ за силата на духот.
Неговиот пример нè потсетува: не е важно колку години имаме, туку каков став имаме кон животот. И тој го носи своето еуфорично, со насмевка – и во движење.
