Тој живеел во манастир во близина на градот со десет свои ученици. Во времето на Диоклецијан, во Севастија дошол извесен лут мачител на христијаните, Филомарх. И многу христијани во градот беа заробени и убиени.
Кога ги виделе Атеноген и неговите ученици, тој му рекол на старецот да им принесе жртва на идолите, за да не загине како што загинале другите христијани.
Атиноген му одговори: „ О мачителу, оние што ти ги нарекуваш мртви, не се мртви, туку се на небесата и се радуваат со ангелите“.
Трогателна глетка беше кога кон него притрча една заднина, која милостивиот Атиноген ја хранеше со своја рака и, гледајќи го во беда, пролеа солзи.
А планинските ѕверови повеќе сочувствувале со мачениците Христови отколку кон незнабошците! По тешките мачења, при кои ангелот Божји ги тешел мачениците, сите биле исечени со меч, прво свештениците и соработниците на Атиноген, а потоа и самиот Атиноген, и се преселиле во небесната татковина во 311 година.
