По долга борба, Марица Милошевиќ (70) го посвои внукот Пеѓа, кого мајка му го остави. Од синот кој е во затвор дознала дека има внук и веднаш почнала да го бара.
Приказната на малиот Пеѓа не би можела да има среќен крај! Но, благодарение на писмото што стигнало до татко му во затвор и упорноста на баба му, момчето доби топол дом и сета љубов на семејството.
Во таа борба за животот на нејзината ќерка, која заврши трагично, таа и нејзиниот сопруг го „испуштија“ синот.
-Кога таа почина, така почнаа проблемите. Синот избегал од дома, барал друштво на улица, бил во затвор и кога излегол од затвор бил со госпоѓата која го родила синот, живееле заедно 9 месеци, пред да заврши повторно во затвор. Ништо не знаевме за неа – низ солзи раскажува баба Марица.
По две и пол години затвор, нејзиниот син добива писмо.
– Му прати писмо на син ми во затвор дека нивниот син е во Звечанска , му кажа дека се вика Предраг и дека го оставила веднаш по раѓањето, не го ни држела . Син ми веднаш ме повика да одам да видиме што се случува. Го направив тоа, но бев во шок, не можев да верувам дека имам внук. Во Центарот за социјална работа ми потврдија дека е мој внук – вели Марица.
– Веднаш оттаму отидов во Звечанска кај социјалниот работник. Му ја кажав ситуацијата, тој потврди се. Ми рече дека му е чудно што никој не дошол да го посети две и пол години, му објаснив дека не ни знаеме . Потоа ми дозволи да го видам внукот, ме однесе во собата каде што се децата. Веднаш го препознав, син ми е. Тргна кон мене со рацете за да го земам во раце. Кога тогаш немав инфаркт, никогаш нема – се присетува баба Марица како гостинка во утринската програма на Првата телевизија.
„Господ ми ја одзеде ќерката, но ми даде внук“
Марица веднаш ангажирала адвокат, а борбата за нејзиниот внук траела две години, по што судот и го доделил старателството.
Но и нејзините проблеми не завршија тука.
-Судот донесе одлука дека јас сум старател на детето, но потоа Центарот за социјална работа ме малтретираше. Побараа ДНК , не ми го дадоа детето, да дојдам на запознавање, па да го земам наутро и да го вратам навечер. Два месеци ми правеа проблем. Отпрвин не го сфати тоа, но како што порасна, веќе почна да е свесен. Кога го донесов дома од Звечанска, не знаеше што е тоа фрижидер, туш кабина, шпорет… Господ ми ја зеде ќерката, но ми даде внук – вели Марица.
Пеѓа денес има 12 години, а како што вели неговата баба одлично се сложуваат.
– Ме слуша, толку е вреден, пред да оди на училиште прво ме прашува дали треба да ми помогне во нешто. Морам да бидам здрав за него, не смеам да се разболам. Имав срцев удар, тој беше со мене цело време. Толку е приврзан за мене, неверојатно – вели Марица.
На прашањето на водителката дали и треба финансиска помош, бидејќи живеат исклучиво од нејзината пензија, скромната баба Марица вели:
– Многу ми е непријатно да зборувам за овие работи , живееме од мојата пензија. Давам многу пари за лекови, но секогаш оставам на внук да има патики и грицки и се што му треба. Мора да има се што имаат другите деца – изјави Марица во гостувањето на ТВ Прва.
„Кој ќе го праша за мајка му, тој вели дека е мртва“
Пеѓа нема контакт со мајка си, вели Марица.
-Кој и да го праша, вели дека мајка му е мртва. Во една прилика дојде кај мене и ми покажа порака од мајка му што ја добил. Во пораката која побарала да се видиме, кога му се јавила и му се претставила дека му е мајка, Пеѓа и рекол „Кој си ти, не си мајка ми, мајка ми е мртва. Имаме само баба и татко“ – рече таа.
„Би сакал да бидам како Роналдо“
Пеѓа денес е тинејџер, оди на училиште и редовно се занимава со фудбал. Детално се сеќава на првиот ден кога дошол кај баба му.
Како што вели, сите училишни задачи ги решава сам, не го бива математиката, а најмногу сака физичко образование.
– Имам желба да го завршам училиштето, да бидам како Роналдо, да добијам соба за да спие баба ми и да му докажам на мојот клас и на мојот директор дека кога ќе играм можам да им дадам билет – вели Пеѓа за. Експлозив“.
Сите имаат само пофални зборови за него, и неговите пријатели и тренерот!
– Тој е талентиран, секогаш е мотивиран, не само за фудбалот, туку и за животното искуство – вели неговиот тренер, додека неговите пријатели велат дека колку и да е добар пријател, тој е уште подобар фудбалер.
Марица Милошевиќ, откако ја изгубила ќерката, ја доживеала најголемата среќа на светот кога го посвоила својот внук Пеѓа и му рекла да си оди дома, решена да го воспита за примерно дете.
– Господ ми ја зеде ќерката и ми даде внук! Кога ме виде на денот на посвојувањето, кога прегази и ме прегрна! Му реков дека одиме дома! Трчал низ дворот и викал дека си оди дома! И наставниците почнаа да плачат! Тоа беше најголемата среќа на овој свет. Си реков дека ќе го воспитам за пример дете – заклучува Марица бабата на Пеѓа.
