По препорака на пријател почнав со психотерапија поради одредени проблеми во семејството
Ни се пожали Ана (30). Таа не е сигурна што да прави или кого да слуша, па ни напиша мејл барајќи совет.
– Јас сум Ана Б. (30). Имам мал проблем кој би сакал да го споделам со луѓето со надеж дека некој би можел да ми помогне, односно да ми даде добар и квалитетен совет.
Никогаш порано не сум одела на психотерапија, а сега поради семејни проблеми, една пријателка ми го препорача својот терапевт. На почетокот се беше супер, разговаравме на разни теми, така да се каже, се запознавме. На ред дојде табу темата: СЕМЕЈСТВО .
На почетокот само плачев и не знаев од каде да почнам. Набрзо ја најдовме сржта на сите мои проблеми на секое поле, а тоа е детството. Сега, да не ви досадувам, стигнавме до сегашноста. На 23 години буквално почнав да ги издржувам родителите. Таткото работи како приватно лице, кога сака да работи, кога не сака, не сака. Мајката не работи затоа што е болна. Отпрвин не разбрав и бев бесна зошто ми дозволија да пораснам толку брзо, што им станав родител дури на 23 години и што толку рано сме ги менувале улогите. За време на терапијата сфатив некои подлабоки работи.
Но, во еден момент се откажав кога терапевтот ми рече дека не сум должна да им помагам, дека не сум должна да ги поддржувам родителите. Кога ја слушнав таа реченица, од една страна ми падна камен од срце, но од друга страна бев збунета и лута како може да ми каже такво нешто.
Образованието и разумот се судрија. Во еден миг се расположив: Да, не сум должен да им помагам и не сум нивен родител, да сакав деца ќе ги родев. А од друга страна ми скокоткаше: Па тие се твоите родители, кои ќе ти се ако не и кому ќе им помогнеш ако не на нив. И тука почнав полека да согорувам.
Сега не знам што е правилно, а што не. И јас во себе чувствувам дека треба да бидам со нив и да им ги решавам проблемите, но и дека не го сакам тоа и дека не им должам ништо. Не им должам што ме пораѓаат и ме воспитуваат, не им должам што ме воспитуваат и хранат, само си го сакам животот и да направам нешто за себе. Понекогаш ми е како да ме влечат на дното.
Би сакал некој да ми помогне, некој кој можеби поминал низ истото или слично. Што да правам, дали да продолжам да бидам родител на моите родители или да се свртам и да започнам живот и да се посветам само на себе.
