Српската јавност одвреме-навреме е шокирана од признанијата на жените кои доживеале вистинска голгота при породување во едно од родилиштата.
Последна во низата беше исповедта на мајката Мирјана од Белград , која за медиумите изјави дека во породилиште и се однесувале полошо од човек кој без емпатија малтретира животни на улица.
Навреди, омаловажување и страв за нејзиното и здравјето на бебето се се што памети во деновите кога требаше да биде најсреќна на светот. А токму нејзината приказна ја натера Александра Ј., сега докторка која живее и работи во Норвешка, да ја опише својата траума и грозоморните сцени во едно белградско породилиште, за кое таа рече дека присуствувала додека била студентка на Медицинскиот факултет во Белград.
Гледам дека повторно пишувавте за искуството на една од мајките, која ја имала несреќата да се породи без очигледна врска и поткуп. Секогаш кога ќе прочитам некоја од сличните написи, би сакала да напишам е-пошта до весникот и да потврдам дека тоа не е нечија измислица и грд сон, туку за жал жива вистина, на која и самата бев сведок – започна Александра Ј. го продолжува своето искуство од пракса во белградското породилиште.
– Се сеќавам дека не поделија на две соби, така што децата на професорот добија соба со помал број кревети, додека во другата останавме заедно. Ние не се мешавме. Атмосферата во одделението беше ужасна. Кутрите лежеле сами и се молеле на Бога се да биде добро. Ние студентите самоиницијативно одевме од кутија до кутија без никој да се сврти кон нас, да тренираме, да научиме нешто – вели во писмото Александра Ј., продолжувајќи:
– Слушав како бабиците им кажуваат најгрди работи на мајките и зад грб. Бидејќи се ужасно грди, премногу дебели, премногу слаби, искривени од работата, добро е нивните деца да изгледаат онака како што изгледаат од кога се … Се прашував кои се овие жени и зошто се таму каде што се. Како е можно да работат како акушерки – вели Александра Ј. и истакнува дека не ни сонувала дека тоа што останало од неа како траума ќе го доживее до крајот на животот.
– Влегов во кутијата каде што имаше жена која не ги отвори очите, бледа како партал и умира целосно од болка . Се обидов да им кажам на акушерките дека нешто не е во ред и ги замолив да ја погледнат жената, но никој не обрна внимание. Почнав да се потам и да ме фаќа паника, бидејќи не знаев како да помогнам, а беше јасно дека тоа не е обично породување“, вели Александра и продолжува:
-По којзнае колку време и безброј мои обиди, конечно дојде една бабица и веднаш се јави на дежурниот лекар. Младо, професорско дете. За жал, не го знам нејзиното име. Доста кратка, а потоа црна коса. Таа и се обраќа на жената на најлош можен начин, а кога ќе види дека таа не реагира и не отвора очи, тој ја нарекува најпогрдни имиња.
Крава, свиња, говеда, сее… На лаик би му било очигледно дека жената што се породила била или во состојба на шок или со психијатриска болест и дека некој може навреме да процени дека царски рез ќе биде најдобро решение за неа и за дете. Можеби, но такво нешто не се случи.
– Наместо тоа, докторот потоа вика анестезиолог, исто така жена, која не само што продолжува да ги изговара најгрдите епитети на жена која не е способна да соработува, туку и приоѓа и и удира неколку од најстрашните шамари. Се повеќе луѓе влегуваат во боксот и сите го прават истото. Имам чувство дека ќе се онесвестам или ќе повратам. Парализиран, не можам да кажам ниту збор во шок и не верувам дека тоа се случува. Му се молам на Бога нешто да се случи и тој ужас да престане – вели Александра Ј. и продолжува:
„Потоа во бокс влегува еден лекар, чие име исто така не го знам, но до крајот на мојот живот сум му благодарен што го зачува тоа мало достоинство на доктор во Србија . Тој и пријде на жената, седна на работ од креветот и со мирен и стабилен глас се обиде да ја смири и да и објасни каква е ситуацијата и што да прави. Жената прво не реагирала, но со текот на времето, без да ги отвори очите, почнала да се „турка“ и бебето конечно излегло.
Докторот ненадејно влегол и веднаш по породувањето си заминал, не осмелувајќи се да и каже ништо на разбеснетата толпа која продолжила да стои над главата на болната жена и да ја навредува. Докторот тогаш извика: „Сега ќе одиш да видиш маторица. Ќе те шивам во живо“, што таа ми го направи на ужас – тврди Александра Ј.
Какви луѓе се тие?
Се сеќава дека, како што вели, нашла соба во Магновен, легнала и плачела до утро , како што плаче секој пат кога ќе се сети.
– Тогаш размислував што да правам. Дали треба да го напуштам факултетот? Кои се овие луѓе кои учат за најхумана вокација и потоа најмногу ја обезвреднуваат? Кој е нивниот мотив? Дали да одам наутро во редакција и да кажам на сите? Потоа се сеќавам кој бев во тој момент. Обичен студент по медицина без суштинско познанство. Кои се тие против кои ќе зборувам? Децата на луѓето кои ја водат таа институција и одлучуваат. Решив да не правам ништо. Да најдам мотив еден ден да го завршам факултетот и да заминам од таква земја – изјавила Александра.
Таа додава дека денеска жали што сепак не се обидела барем да ја објави приказната.
– Можеби би помогнал некому. Секој пат кога читам нова приказна сфаќам дека погрешив. И тоа сигурно ќе ме прогонува засекогаш. Бев само еден од повеќе од осум студенти кои го видоа истото. Таа вечер имаше забава во детската соба на професорот, на која присуствуваше и млад лекар од пеколот – се сеќава Александар на своето болно искуство од пракса.
Таа истакнува дека денес работи како лекар во Норвешка.
– Мојот пат е многу потежок. И тука има дискриминација, а ние странците тешко се избориме за своето место, но не е невозможно. Прекрасно е чувството да се знае дека човекот никому ништо не должи, дека може да се заблагодари себеси и на Бога за се што постигнал, дека живее и работи во земја каде што пациентот е свет, а медицинската етика е високо поставена.
Токму кога ќе помислам дека работите во Србија конечно се сменија, добивам потврда дека всушност се останало исто. И секогаш лебди истото прашање: дали некој конечно ќе ги спречи тие луѓе – вели Александра и завршува:
– Сето ова за кое пишував се случи околу 2005 година. Со цело битие стојам зад се што сум напишал. Сè е жива вистина од првата до последната буква – заклучува во писмото Александра Ј.
