Општо е мислењето дека дијаспората живее многу полесно и дека редовната помош на роднините во татковината не претставува никаков трошок за нив. Овај човек решил да ја открие вистинската вистина .
Ви ја пренесуваме неговата приказна во целост:
Некогаш се обидував да кажам колку работам, но овие моите изгледаат глуви, никогаш не слушаат. Мислат дека печени кокошки ми паѓаат од небо во туѓина.
Старото БМВ кое го купив на старо и го чував во гаража од летоска и посетата на татковината, затоа што одам на работа, таму во Германија, само со воз, а на пазар со велосипед, добро го изполирав. Купив нови бандажи и навлаки за седишта, па го ‘пукнав’, па изгледа како нов.
Сопругата и децата купиле на распродажба еден куп маици, здолништа, панталони и некои други ситници, па на убедување на нивната ќерка ги фрлиле најлонските кеси, а купените предмети уредно ги препакувале во некои украсни и ги намалиле цените, за да не гледате колку плативме сите. Ја зедовме целата годишна заштеда, сопругата малку замина во минус на нејзината кредитна картичка , па пред две недели дојдовме овде за празникот на нашиот татко, да се одмориме, а потоа да се вратиме со празни џебови.
Секој месец праќаме пари дома, бидејќи повеќе од половина од нашите роднини се невработени, а оние малкумина што работат или земаат пензии, како да не добиваат ништо. На нас гледаат како на волшебници и не смеам да им ја расипам таа слика. Некогаш се обидував да кажам колку работам, но овие моите изгледаат глуви, никогаш не слушаат. Мислат дека печени кокошки ми паѓаат од небо во туѓина. Не чепкам никого, но малку ми се смачи од се, да станам банкомат од кој се вадат пари.
Спомна и како некои негови сонародници, кои исто така работат во странство, земаат мали заеми пред да заминат на годишно патување дома за да бидат онакви какви што очекува „махалата“ и да ги задоволат ненаситните апетити на нивни најблиски и пошироки роднини.
Не сакаат само кога им даваме пари, а инаку ние сме сељаци за нив. Ни се смеат зад грб. Ниту еднаш не сум слушнал како, кога ќе влеземе во кафуле, велат: „Леле, ете ја дијаспората, погледнете ги нивните комбинации!“, мислејќи на тоа како се облекуваме.
Некогаш стануваат и си заминуваат, а некогаш остануваат и гласно ни го коментираат акцентот кога вметнуваме некој странски збор“, се жали А.М., кој по последната лоша епизода за време на „одморот во татковината“ решил да не се враќа барем за некое време.
