Децата сè помалку напредуваат, поради модерните родители кои имаат време да му стават таблет во рацете на своето дете пред да му покажат како креативно да си игра со играчките.
Мојата работа бара секојдневно да се среќавам со деца со помали или поголеми попречености. По правило, веќе пет години се соочувам со истиот проблем – деца кои практично не зборуваат на тригодишна возраст. Однесувањето на овие деца е слично на однесувањето на децата со аутизам.
Заедничко им е тоа што на околу една година им давале паметни телефони или таблети. Овие деца практично целото слободно време го поминуваат со овие уреди, буквално живеат во нив. Ова влијае на изразот на лицето (изразите на лицето), насочувањето на очите (контактот со очи) и емоционалната сфера.
Обидот да земете уред од детето предизвикува екстремно незадоволство и агресија. Како по правило, говорот не е развиен или е рудиментиран. Комуникацијата со околината, со реалниот свет е очигледно лоша… Знаејќи колку е лесно да се помешаат причината и последицата, не исклучувам дека некои од овие деца се во основа аутисти, а дека преокупацијата со гаџети е едноставно една од варијантите на стереотипно однесување…
Сепак, следи еден од расказите. Девојчето на 1 година и 3 месеци живее во Њујорк. Внимание привлече фактот што не одговара и не реагира на вербалните барања. Не се развиени соодветни изрази на лицето и гестови. Не беше толку лошо неколку месеци претходно. Детето плескаше, мавташе со па-па.
Специјалистите се посомневаа во нарушување на спектарот на аутизам… Добив голем број видеа со епизоди од животот на детето. Се започна околу 7-8. месеци кога детето почнало да јаде во столчето за хранење, пред вклучен телевизор.
Да продолжиме понатаму: на една година девојчето практично целото слободно време го поминувала пред екран. Родителите го послушаа мојот совет и ги отстранија сите гаџети од детето. Очекувано, во првите денови ја забележале раздразливоста, хистеријата и агресивноста на девојчето, било тешко да ја нахранат, пишува Пулт .
Но… контактот со очи и покажувањето се вратија! Отидоа на терапија. Го разбирам, се разбира, двоумењето и субјективноста на оценката дадена на дистанца… Но, сепак не престанувам да се прашувам: дали е можно да се најдат ситуации во „спектарот“ со механизам што би можел да се окарактеризира како „псевдоаутизам“?
