Песната е создадена спонтано и се шири низ вагоните на смртта, од уста до уста
Утрото на Ѓурѓовден во 1942 година било погубно за Србите во Сараево кои биле затворени во логори и затвори во тој град. На патот кон логорот на смртта, вагоните одекнуваа со зборови што сите ги знаеме, пренесува Стил.Курир.рс.
И покрај смртта, стравот и уништувањето, токму во овие најтешки моменти е напишана познатата српска песна „Ѓурѓевдан“.
– На 6 мај, на Ѓурѓовден, се отвора вратата од ќелијата во затворот Беледија и усташот од врата вели: 3.000 Срби и муслимани кои ги поддржуваа Србите беа приведени во сараевските каземати.
Србите беа земени од затвор и донесени во Градското собрание, градското собрание во Сараево, каде што ги пречека возовите на смртта што ќе ги одведат во Јасеновац.
-На пајтоните пишуваше: 7 коњи или 40 војници, а во една пајтон не сместија 200 луѓе, па немаше каде да стојат, а камоли да седат. Немаше доволно воздух, а да не зборуваме за вода и храна – сведочеше Жарко Видовиќ.
На тој пат, покрај стравот и неизвесноста, Србите беа придружени и со прашања: Каде не носат и каде ќе стигнеме?
Во тие возови на смртта што одеа за Јасеновац, во еден момент се роди песната „Ѓурѓевдан“, која најпрвин избувна од грлото на еден млад човек, член на Културно-уметничкото друштво „Слога“ од Сараево, а потоа почна песната. да се шири од уста на уста.уста, од вагон до вагон.
Усташкиот одговор на таа песна пристигна многу брзо. Сите прозорци на вагоните беа затворени, па речиси и да немаше воздух во нив, па многу Срби беа задушени уште пред да стигнат до Славонски Брод, каде што се сменија во други вагони кои го продолжија патот кон Јасеновац по пругата со широк колосек.
Песната „Ѓурѓевдан“, која ја уредуваше Горан Бреговиќ пред речиси три децении, е песна на тагата и болката, создадена во човечката беспомошност и очај, но и во гордоста и пркосот на сараевските Срби кои со возовите на смртта беа пренесени во Јасеновац. на Ѓурѓевдан во 1942. само секој десетти Србин од 3.000 бил однесен од Сараево во Јасеновац на 6 мај.
