Искуството на сопругот кој не можеше да ја поднесе старата жена ќе им послужи како поука на многумина.
Тимофеј Кузмич ја погледна сопругата и си помисли: „Да, времето не ја поштеди мојата стара сопруга“
Седа ретка коса, а порано се плетеше под половината. Кога Дуња ќе се соблече во бањата и ќе ја спушти плетенката, толку многу личи на Ева, како да излегла од рајот. Кожата е бела, градите се еластични, колковите силни. А кога мрда со главата и мавта со густите трепки, изгледа како кралица. А што се случи со кралицата Дуња сега? Воопшто не е добро.
Нозете и се покриени со сини, отечени вени и едвај оди низ куќата, Тимофеј Кузмич само сака да ѝ вика: „Подигнете ги нозете повисоко, старица, наскоро ќе го избришете подот до дупките. Тој тешко може да се воздржи од навреда, а порано дуња имаше толку лесно, одеше тивко како мачка и директно до неговото уво, и дури тогаш сфати дека таа е во близина А нејзиниот здив едвај се забележуваше, а на Тимофеј му се чинеше дека нејзиниот здив мириса на праски Прво, кога се венчаа, а Дуња спиеше како дише, како да не дишеше, а сега хрчи како пијан гренадиер навечер, дури и да истрча од дома, а дење стенка, особено кога ќе ги влече страшните дебели чорапи на твоите сини стапала. .
Старата Дуња стави наочари со дебели леќи, тие паднаа на носот на Дуња, но Тимофеј Кузмич ги мразеше овие нејзини страшни чаши. Некогаш кафените очи на Дуња полудеа многу момци, а таа ја избра Тимка. Кој е крајниот резултат? Како резултат на тоа, сега Тимофеј гледа во избледените, сенилни очи на Дуња, кои се дури и зголемени со овие страшни очила. Неверојатно е како функционира животот, годините ја претворија убавата Дуња во толку страшна старица. Накратко, хорор филм и ништо повеќе.
Тимофеј Кузмич бил изнервиран од старата сопруга и таа му рекла:
– Тим, треба да закажете преглед кај кардиолог, навечер почнувате многу да ‘рчите, а понекогаш престанувате да дишете, а потоа почнувате да ‘рчите.
„Не морам никаде да се регистрирам “, грубо одговори Тимофеј, „Јас сум во одлична форма“. Пријавете се со вашите сини стапала. Дали знаете како ‘рчите? Со рчењето ги плашите соседите.
Дуња се насмеа, сфаќајќи го тоа како шега. Таа сакаше да го прегрне Тимофеј, но тој ја оттурна. Нејзината сенилна, писклив смеа му беше непријатна, а мирисот на нејзиното тело беше непријатен , мирисаше на старост; Некогаш се смееше, како ѕвонење на кристални ѕвона, но сега крцка како стара, ненамачкана порта.
– Што туркаш, старче, – продолжи да се смее Дуња, – види, во книга прочитав кои билки треба да ги пиеш за хроничен бронхитис.
„Толку сум врзан“. Тимофеј Илич се налутил „Зошто мислиш дека сум ѓубре? Јас сум две години помлад од тебе и не ми треба ниту едно од твоите растенија. Ви требаат, јадете и пијте ги, правете што сакате со нив, но не ме замарајте со нив. Јас сакам да јадам, а вие да ме јадете со вашите билки.
„Дали има месо? праша Тимофеј Кузмич, „мажите треба да се хранат со месо, а не со каша“.
„Значи, тие се мажи“, се насмеа Дуња, „а ти си старец. Сами велиш дека немаш што да џвакаш“.
– Кога го кажав ова? „Зошто сум старец“, рече навреден Тимофеј Кузмич.
Дуња воздивна, но не му противречи на нејзиниот сопруг, тој прифаќа сè со непријателство.
Тимофеј Кузмич пиел борш и си помислил: „Можно е да ја сменам старата жена за нова, како што го продадов стариот Жигули, како ми беше жал за суштеството, а кога купив Тојота, автомобилот ми сонува, веднаш заборавив на мојот мал Жигули, пргав и, згора на тоа, осамен“.
Тимофеј Кузмич често се шегуваше со Светка, ја допираше со неговите разговори, а таа се смееше и не се оддалечуваше од неговото друштво. Колку му беше пријатно да комуницира со неа, а не како со Дуња, која знае само да го изнервира со своите лековити билки и кардиолози.
Светка е сон за Тимофеј Кузмич… Значи, автомобилот од соништата се оствари, па може да се оствари и сонот на Светка. „Бајка, не жена“, мислеше Тимофеј Кузмич за Светка, а во главата му свиреше музика, поточно песната „Родени сме за да ја оствариме бајката“. Оваа песна е, се разбира, патриотска, повеќе личи на марш отколку на песна, но поради некоја причина му одговараше на душевната состојба на Кузмич и тој не се откажа од надежта дека бајката во форма на Светка еден ден ќе стане реалноста.
Тимофеј Кузмич се разбуди од некое чудно свирење. Дуњата никогаш порано не ’рчела така. Ја турна настрана и викна:
– Дуња, свртете се на страна. Еј, чудно ‘рчиш.
Жената не мрдна ниту му одговори на истиот чуден начин. Тимофеј го запали светлото и сфати дека нешто не е во ред со Дуња. Таа воопшто не реагираше на ништо. Тој повика брза помош и трчаше од прозорец до прозорец, барајќи брза помош, повторно се јави и извика:
Од другата страна на редот рекоа дека веќе е на пат брза помош, а тој седна до креветот каде што лежеше Дуња, ја галеше по раката и плачеше од немоќ.
„Дуњушка, само чекај брза помош, не умри“, ја убедувал сопругата која била во несвест и не го слушала.
Дојде брзата помош, рекоа дека Евдокија Васиљевна најверојатно имала мозочен удар и ја однеле во болница.
Евдокија Василиевна била освестена на одделот за интензивна нега и префрлена во платена еднокреветна соба. Откако дозна дека неговата сопруга лежи во одделението и дека Тимофеј Кузмич веќе може да ја посети, веднаш се упати кон својата Дуњаша.
Влегувајќи во собата, притрча до жената, ја прегрна и со треперлив глас рече:
– Фала му на Бога што се успеа. Како ме исплаши Дуња. Никогаш повеќе немој да го правиш тоа, не ме оставај, Тимофеј веќе плачеше: „Нема да можам да живеам без тебе“.
Евдокија Василиевна се насмевна и се пошегува со слаб глас:
– Со тоа, смири се, инаку ќе има доволно гужва и ќе мора да лежиме овде заедно, но собата е сингл. Колку плативте за оваа соба? Има и ТВ, клима и електричен котел. Лежам овде исто како кралица.
– Платив, а ти си мојата кралица. Одмор, исцели. Што треба да правите во генералниот оддел? Некој ќе ‘рчи и ќе ви го наруши сонот.
Тимофеј Кузмич се насмевна низ солзи и продолжи, како што рече Дуња, да зборува глупости:
– Дан, ако сакаш, ќе ги носам овие несреќни протези. Знаеш, не можам да ги поднесам, но ти ме тераш да ги носам и јас ќе ги носам за да ти бидам поубава. Дуња, ќе одам кај кардиологот, ќе пијам и ќе ти јадам тревки, ти само живеј Дуња. Дан, по ѓаволите со неа, со Светка, со нејзиниот сон. Дан, те молам не умри. Ако сакаш, ќе ти ги облечам чорапите ако ти е тешко. Така сакаш, Дуња.
– Тимофеј, каде одиш? Натрупа чорапи, наочари, кардиолози, вовлече некаква Светка. Смири се, Тим. Донеси ми малку пилешка супа и парче пилешко утре, ќе биде добро.
Дуња нежно го погали по образот и се сети како, кога беше момче и ѝ се додворуваше, зборуваше секакви глупости и беше подготвена за малку да ја извади месечината од небото. Од сеќавањето и надојдоа солзи и таа, како тогаш, во младоста, го погали по небричениот образ и рече:
– Драга моја, драга моја, драга моја…
