Љубовта не е еднострана, туку двонасочна улица во која вниманието, трудот и благодарноста треба да се негуваат секој ден.
Еве ја нејзината исповед за разводот, објавена на мрежата X:
„Се омажив пред три години. Велат, првата година од бракот е најтешка. За мене беше најубава. Можеби затоа што почнувавме од нула. Баш кога сè средивме и остануваше само уште да родам, сè отиде по ѓаволите. Почна да ме запоставува затоа што беше гејмер, а јас… како да го чекам тоа. Сè беше на мене – работа, чистење, сметки, перење и готвење. Мислев дека така треба.
Потоа дојде годишнината од бракот, втората. Подарок не добив. Тој – да. Не се важни подароците, дури сакам да подарувам без повод, но годишнината е нешто посебно…
Потоа дојде Бајрам. Го испратив на бајрам-намаз, бидејќи татко немам, и го чекав со кафе и баклава. Ниту тука имаше бајрамлук. Потоа 8 март – пак ништо. Почнаа моите напади на паника, свекрвата го поништуваше сè што ќе направам, неговите навреди… Јас тонев, а дното не се гледаше.
Во јуни си отидов. Затоа што повеќе не бев среќна. Бракот го сметав за еден букет од почит, разбирање, компромис и внимание… Сè друго е помалку важно. Тешко е да си заминеш од некого кого го сакаш безусловно. Милион прашања, а одговори – никаде.
Кога ќе сфатеше дека му недостигам – ме бараше. Кога не му требав – не постоев. Последните три недели спиев сама. И само левата страна од креветот знае што сум изговарала. Се ломев – дали да си одам или да останам и да пропаѓам како личност. Си отидов… Со слон на градите, со горчлив вкус во устата и со литри солзи. Да, ме бараше, но веќе не беше тоа истото, иако остана мал процент од љубовта – онаа од првата година на бракот.
Во август поднесов барање за развод кога дознав дека „има некоја“. На роденденот ги затеков заедно… Му честитав и излегов. Се правдаше дека му е другарка.
Бараше да му се вратам. Плачеше. Не онолку колку што јас плачев кога бев запоставена како жена. Брзо престанав да го сакам. Веројатно тоа е хиерархијата на емоциите. На 10 февруари се разведовме…
Петнаесет минути пред рочиштето ми испрати порака: „Те молам, не се разведувај“. Влегов и реков дека сакам развод. И тогаш ме молеше. Потоа ме повика да ми ги врати двете преостанати работи од куќата што ја градевме како дом. Излеговме…
Секогаш сум мислела дека луѓето треба да останат луѓе и кога ќе се разведат. Ми донесе два подарока. Подароци, по речиси две години заборавање дека постојам. Ништо не почувствував – само олеснување што сум слободна жена која можеби некому ќе биде добра сопруга.
Плачеше. Молеше да го поништам разводот. Ме преколнуваше да се вратам дома. А јас молчев. Мислев: „Како по осум месеци да се вратам во својот кревет во кој друга жена ги оставила своите траги?“ Дали некоја жена би прифатила тоа? Ако да – зошто? Подароците не ги внесов во собата…
Го внесов само прашањето: ‘Што ќе ми се сега тие подароци?’ Што значат? За кого значат? И како е можно сега одеднаш да ја сакаш жената и да плачеш по неа, а пред осум месеци не ја ни забележуваше? Што е поважно од складен и мирен дом на двајца луѓе кои рекле „во добро и зло“?
Ве молам, не ги навредувајте жените. Не се гасете меѓусебно – освен ако љубовта не згасне. Не подарувајте. Наместо тоа, прегрнете, бакнете и прашајте „дали си добро?“ Ако подарувате, нека биде без повод – но со причина жената да се почувствува како жена. Твоја. „Во добро и зло?“ – не, ми е зло. Подароците стојат во ходникот со причина. Ѓубретарите доаѓаат во осум. Веќе ништо не значат.
Во сето ова, можеби најмногу ме изненади мојата, сега веќе бивша, свекрва. Ме поддржа како жена и застана на моја страна кога виде низ што поминувам. Можеби затоа што и самата го доживеала тоа. Го осуди синот, а мене ми даде поддршка и ми рече дека заслужувам да бидам среќна. По разговорот со неа, дефинитивно пресеков и побарав развод.
Долго ја обвинувал мајка си за нашиот развод, сè додека не сфатил дека самиот е виновен. Тогаш неговата мака станала уште поголема. Сфати дека самиот е одговорен за распадот на нашето семејство, но тогаш веќе беше доцна.“
— Напишала на социјалната мрежа X.
