Жените се силни како карпи, можат се, но дали се цени нивниот труд. Така гледаат Арапите.
Познавав жена која работеше од утро до утро, градеше кариера, додека имаше три деца дома . Така растргната, таа брзаше на сите страни, како октопод што ги истегнува рацете како да не ѝ испадне ниту една нишка од рацете.
Најчудно е што никој не ѝ пришол на помош затоа што упорно велела дека може се, дека се е можно… За ситуацијата да биде уште полоша, не била ни толку ценета во семејството. Кога би му рекол на нејзиниот сопруг: „ Ти благодарам, за каква жена се омажи? “ Тој полуиронично ќе рече: „ Што, што ми е ?“ Ставајќи ги способностите на неговата сопруга на втор план.
Поради сето ова, се сетив на една стара арапска приказна , која гласи вака:
„Старецот Абдула живеел со години сам во пустина под жешкото сонце. Уште од детството сонувал да ископа голема дупка која дождот ќе ја пополни и на тој начин да формира езеро во кое ќе уживаат неговите синови и внуци.
Кон крајот на животот решил да го направи токму тоа. Цели 9 години копаше огромна дупка дење и ноќе, која подоцна се претвори во прекрасно езеро, оаза во пустината.
Од сите страни доаѓаа да му се восхитуваат на неговата работа, велејќи дека не поминал залудно 10 години, но старецот на нивните пофалби одговорил вака:
“Немам ништо со тоа. Бог реши да ни го даде ова езеро. Кога ќе погледнете внимателно, водата не е толку чиста, а има и поубави езера…”
На почетокот луѓето почнале да го третираат езерото како чудо, но по зборовите на старецот полека почнале да ги мијат своите валкани партали и валканите нозе во ова езеро. Некогаш чистата вода, брзо се замати, а водниот свет исчезна…
Ова го повреди старецот повеќе од се, но луѓето реагираа токму онака како што тој им кажа.
Затоа што никогаш не смеете да го обезвреднувате и омаловажувате вашиот труд и труд. Ако вие не се цените себеси, нема да го ценат ни другите“.
