Научила да СВИРИ секој ден со часови, жртвувала многу за да стане една од оние кои совршено се справуваат со трки и успеала.
Ниту една голема прослава во Србија не може да се замисли без хармоника, Србија произведе голем број виртуози кои со своите вештини на црно-бели клучеви допираат до секое срце. Кога ќе се спомене овој инструмент, тој најчесто се поврзува со мажи, а жените хармоникаши се вистинска реткост. Една од припадничките на понежниот пол која тргна по стапките на познатата Радојка Живковиќ е Билјана Павковиќ од Аранѓеловац низ чии вени тече познат српски пар.
– Сеуште не бев ни тргнала на училиште, а се сеќавам дека две години плачев и секој час прашував кога ќе земам хармоника. Таа желба се исполни и кога ми ја дадоа за роденден не се одвојував од тој момент. Звуците кои се слушаат додека ја свирам ме маѓепсаа како мало девојче. Пораснав во кругот на музичари и тогаш судбина ми беше да го продолжам тој пат – вели Билјана за РИНА.
Научила да игра секој ден со часови, жртвувала многу за да стане една од оние кои совршено се справуваат со трки и успеала. Вели дека не и е жал за сите пропуштени пријателства од детството со другарките, бидејќи додека си играле била на час.
– Вежбав фанатично и без престан, понекогаш и по дванаесет часа дневно. Не го запоставив училиштето во кое бев од Вуковар, па можам да кажам дека ги правев и двете. Уште како почетник пристапив темелно, така е и сега. Секоја песна што ја свирам ја преживувам емотивно и таа емоција ме носи со децении – вели оваа успешна хармоникашка.
Поради тешкиот период во животот, Билјана била принудена да ја остави настрана својата голема љубов на подолг период. Сепак, таа повторно се врати бидејќи музиката е нејзиниот живот, а тешката хармоника е она без што не може. Со десетте прсти си го заработува лебот и носи радост во многу куќи кога игра. Најпозната е по толкувањето на брзи автомобили, а потоа малку се оние кои остануваат седнати, сите се држат за рака и почнуваат да играат додека таа игра.
– Морам да признаам дека иако паузирав повеќе од десет години, колегите не ме заборавија, а полека се враќам на старото расположение по кое бев препознатлив. Отсекогаш сум била оптимист, на животот гледам како секој ден е нова можност и тоа ме одржува во живот – заклучи Билјана.
(Telegraf.rs)
