Баба Мира на своја кожа ги доживеала најголемите животни трагедии, но топлината што ја дава на другите луѓе е неопислива. Со ведар дух, со сет во гласот го допре секое срце.
Во селото Цикота кај Лозница, бабата Мирјана Петровиќ (99) живее во трошна куќа опкружена со цвеќиња и градина. Иако ги доживеала најголемите трагедии во животот, таа има неверојатна топлина кон другите луѓе, а она што и е најтешко е осаменоста. Сите кои ја познаваат велат дека таа има огромно, љубовно срце, иако болката стана составен дел од нејзиното секојдневие.
До нејзиниот дом се стигнува по земјен пат, во дворот може да се најдат многу овошни дрвја и нејзиното куче кое ја следи насекаде. Мештаните велат дека нејзиниот ведар дух ги инфицира сите што и се приближуваат.
Многу саксии со цвеќиња, дрва наредени „под конец“, градина без ниту една трева која сама го исчистила, се доказ за борбеноста на оваа храбра жена која и на 99-годишна возраст го одржува целото домаќинство жив и уреден. . Домашни сокови прави и баба Мира, а на гостинот сигурно ќе му понуди ракија.
Меѓутоа, зад насмевката на оваа непоколеблива старица се крие неверојатна приказна која ги крши и најтврдокорните срца.
Баба Мрјана, како што вели, се омажила на само 19 години и родила шест деца, 5 ќерки и еден син. За жал, Мирјана ги закопа трите деца како и сопругот, па за неа се грижат и ја посетуваат нејзините три ќерки кои се мажени во околината на Лозница.
– Овде сум сам, 48 години сум сам. Син ми почина, две ќерки, маж ми почина. Порано се потпираа на ќерките, па доаѓаат кога можат, кога не можат, па што. Па кога ќе дојдат, ми носат што сакам да јадам. Ми ги мијат работите – вели скромната баба и додава дека осаменоста најмногу ја погодува на оваа возраст.
-Тука ми е незгоден ден. Не до неодамна, но како што одминува секој месец и година, тоа станува сè понезгодно. Сега на 99 години е незгодно само да си – вели бабата.
Градината полна со зеленчук, уредна, без ниту една трева, е дело на вредните раце на баба Мира. Малини, пиперки, кромид, компири, домати, сè има. За да сее се и помагаат ќерките, а после се е на баба и.
– Копам, сам тревам. Сè полека и убаво. Луѓето имаат ваква градина, но немаат подобра градина од мојата – низ смеа вели баба.
Таа вели дека најтешкиот период во животот и бил кога и починале синот, ќерките и сопругот.
-Најтешко ми беше кога ми починаа децата и сопругот. Мојот сопруг беше подобар од родител, многу добар човек, многу. Тој беше само долго време по војната, па затоа не беше во добра здравствена состојба. Почина на 52 години – вели баба Мира.
Вели дека и денес работи да ги пречека луѓето, да ги угости, но има се помалку луѓе.
– Најмногу ми недостига друштвото. Овие двајца соседи кои доаѓаат кај мене. Тие ми се при срце. Кога и да одат од капијата викаат „Баку“, а јас велам „Еве ги моите два гулаби“ – изјавила бабата за Телеграф .
Не се жали, како што вели, има што да јаде, да пие, и каде да спие.
– Убаво е, нема што да кажам. Не сум гладен, не сум жеден, морам да јадам, морам да пијам, морам да спијам. Имам дрва, вода, а и дома надвор – вели тој.
Овде-таму, додека ја копаат градината, баба со стап прави малку врева и ги смее соседите бидејќи, како што вели, времето побрзо поминува. И сега на оваа возраст може да плете чорапи без наочари и така го исполнува денот.
За сите години, вели баба Мира, никогаш не се скарала со никого.
– Сите се изненадени од мене. Никогаш не сум имал лутина кон никого. Малку се лутам и губам нерви, но нема да се карам, нема ништо лошо во тоа – советува баба.
Среќна е, како што вели, кој и да дојде кај неа. Баба му е благодарна на небото за секоја посета и на сите што се сеќаваат на неа.
