Брачен пар Цветковиќ работел во Германија 40 години, додека нивните два сина и ќерката, кои тогаш биле во пубертет, престојувале кај родителите на својот татко. Децата пораснаа во изобилство, бидејќи Цветковиќ заработуваа солидни приходи.
Кога синовите пораснале и родителите доволно штеделе, им изградиле куќи како вили и им купиле стан на црногорското приморје , а на ќерките им дале богат мираз во вид на ново БМВ, спална соба и други свадбени подароци.
Семејната љубов цветаше, сè беше идилично, додека не умре С. Цветковиќ.
Потоа доаѓа трагедијата за неговата животна сопатничка , за која таа не ни сонувала. Еден месец подоцна, откако сопружниците се вратиле во татковината за да уживаат со внуците и правнуците во благодетите што ги создале со напорна работа, С. Цветковиќ починала. Иако имаше осумдесет години, беше здрав како дрен, но со години боледуваше од деменција.
И токму кога се зафати заборавот, синовите добија договор за доживотна издршка, иако беше обратно, односно С. Цветковиќ и неговата сопруга ги издржуваа своите деца и во подоцнежните години . Во договорот С.Цветковиќ им го подарил целиот недвижен и движен имот на своите синови во еднакви делови.
– Така се прави секаде. Ако сакате да исклучите некого од наследството, пишувате договор за доживотна издршка што е речиси непобитен на суд. Во овој случај, најверојатно намерата била да се спречи сестрата да наследи нешто од имотот на родителите – објаснува адвокатот Игор Стаменковиќ.
И тука ништо не би било трагично, иако е себично и несфатливо што во договорот не се споменува женско потомок со барем еден јорган, „туѓа куќа“, како што ги нарекуваат лесковаци и јужњаци женски деца.
Она што е повеќе од трагично и чудно дури и за адвокатите и социјалните работници е што сопругата на авторот на договорот не била спомната со ниту еден збор во тој договор.
Чудно е и тоа што нема потпис под договорот, бидејќи најголемиот дел од донираниот имот е стекнат во бракот на Цветковиќ.
-Досега не сум видел таков договор, всушност сум видел затоа што е шаблон, но неразбирливо е под него да ги нема имињата на двајцата родители и крајно е неточно што сопругот ја избркал сопругата од еден вид тестамент. бидејќи имотот го стекнале заедно, според нашите сигурни информации, станува збор за брак кој бил солиден и за сопружници кои биле многу приврзани – вели социјалниот работник кој посредувал во овој случај, пренесува порталот „ЈугМедиа“.
Сопругата на починатиот за Југмедиа објасни дека двете куќи кои првично биле наменети за синовите биле изградени во ист семеен двор и комплетно опремени со парите на неа и на нејзиниот сопруг, бидејќи во тоа време не работеле ниту синот, ниту нивните сопруги.
– До куќата на постариот син си изградивме помала зграда која се залепи за таа куќа. Не беше нешто големо – мал ходник, кујна, бања, дневна и спална соба. Немавме потреба повеќе да бидеме сами, да не им пречиме на децата кога дојдовме да живееме во Србија“, ја започнува својата тажна исповед на нејзиниот сопруг С. Цветковиќ, кој не сака да го открие идентитетот за да нема проблеми со синовите. повторно, но и на светот не би се смеел.
Се вратија од Германија во Лесковац, раскажува приказната, со страв бидејќи долго време чувствуваа дека нивните синови и снаи не го чекаат нивното враќање , подготвени две години.
-Мојот сопруг не беше 100 проценти дементен. Заборави што беше пред една година, а се сеќаваше што се случува денес, од утро до вечер. Комунициравме нормално. Меѓутоа, никогаш не сум слушнал од него дека целиот наш имот го подарил на своите синови. Се сеќавам како рече дека неговата ќерка нема што да бара, но верував дека е толку паметна што нема да даде ништо додека сме живи, иако сите наши деца и внуци не почитуваа кога летувавме во Србија на месец, месец и пол.. Не ги ни користевме просториите, туку ќе останевме со постариот син по негова желба / приказна за 80-годишна жена, која и покрај сите маки и напорна работа изгледа многу помладо.
С. Цветковиќ кратко време бил болен. Починал во сон, без болки, но тоа било голем удар за неговата сопруга бидејќи заедно поминале речиси 60 години.
Таа се уште не се опоравила од тој шок, а атмосферата во куќата и за почеток живеела во куќата на нејзиниот постар син станала неподнослива.
Таа вели дека снаата на нејзиниот внук била како стражари околу неа и дека не и дозволувале да ја допре ниту фонтаната, да испие чаша вода. Една недела по смртта на нејзиниот сопруг и наредиле да остане во една соба и да не ја напушта без нивна дозвола.
– Ми донесоа храна, како кучиња ја фрлаа пред мене и ставија бокал со вода.
Како што продолжува, видела дека ѓаволот ја презел шегата, почнала да се буни, прво се обратила на снаата, па на внукот, а потоа му кажала се на синот, теренец кој ретко бил во Лесковац. .
– На денот кога му кажав на син ми се, тој се скрши во смисла дека викаше по синот и сопругата и им се закануваше. Следниот ден тој повторно отиде на теренот, а јас останав во пеколот. Снаа од рано сабајле ме навредуваше велејќи дека тоа е нејзината куќа, а внук ми го стискаше вратот, за малку ќе ме задуши и рече дека ќе ме убие ако повторно ја исецкам мајка му. Ја пратив ќерка ми абер да дојде.
Таа дојде, но нејзиниот внук јасно кажа дека нема што да бара таму и ако не е добар гостин да знае каде е портата. Мојата ќерка си замина во солзи и на излезот рече дека не може да ми помогне, раскажува луцидна старица која со внукот, ќерката на нејзината ќерка, излегла пред зграда да дише чист воздух.
Цветковиќ 40 години работеле во Германија, а потоа синовите им земале се
Ситуацијата не се смири. Една недела подоцна, синот се враќа од теренот, но овој пат, како што вели бабата, целосно „набиен“.
Тој и рекол на мајка си дека повеќе не може да живее вака, дека и пречат, дека никој нема да се грижи за неа дома и дека има три избори: или да оди во старечки дом или кај ќерка и или каде било.
– Се замрзнав. Каков дом, какво стражарство, па се грижам за себе, па кој да ме избрка од дома? Му се јавувам на мојот помал син да разговараме за ситуацијата и на двајцата бесен им кажувам дека ќе ги продадам и куќите и становите. Двајцата ме гледаат со потсмев, а помалиот син ме прегрнува и вели: Мајко, ова е се наше, немаш ништо овде и оваа гардероба што ја носиш е наша – приказна и плач на жена на која рацете треперат и која постојано ја лади душата и телото со голтки вода од шише.
Во тој шок некако сфатила што и направил сопругот, но во лупата се сетила на предметот што таа и нејзиниот животен сопатник го направиле за себе, а кој не успеала ниту да го исчисти откако пристигнала од Германија. Уште потешко беше, вели приказната, што германските пензии не стигнаа поради промената на живеалиштето и планината документација што требаше да биде испратена до локалниот пензиски фонд.
– Реков, добро, синови, тогаш одам кај мене дома. Меѓутоа, помладиот, уште побездушен ми вели дека не е ни мое. Не верував, мислев дека ме лажат затоа што маж ми ме сакаше толку многу што нема да ме остави без ништо.
Само еден месец подоцна ѝ беше покажан договор за доживотна издршка во Центарот за социјална работа, каде виде дека се е како што и претставија синовите. Таа плачеше таму, праша како може да се смени договорот, тие одговорија – нема шанси. Таа, пак, тврди дека потписот на нејзиниот сопруг не стои под тој договор, всушност, изгледа малку како да е напишан со растреперена рака и смета дека се работи за фалсификат.
– Или, можеби, неговите синови го измамиле затоа што е потпишано токму во моментот кога деменцијата се разгорела. Ја молев ќерка ми да поднесе тужба, но и таа и адвокатот ми рекоа дека тоа е недокажливо и дека тужбата ќе биде изгубена.
Ден по расправијата со двајца сина во која снаите поттикнале во корист на нивните сопрузи, старицата речиси насилно била сместена во старечки дом, но таа не останала долго бидејќи ќерката дошла да ја земе и ја однела кај нејзината мајка , па се откажала од понатамошно гонење пред почетокот на судската постапка, иако мајката не се согласувала со таа конечна одлука.
– Ќерка ми е најмалото дете и работи многу, речиси цел ден, па затоа им бев товар на нејзините деца, внуци и правнуци, на кои најмалку им пружив во животот. Сега сум многу болен, а за мене придонесоа стресовите што ги предизвикуваат моите синови и мојот покоен сопруг. Поголемиот дел од моето време во кревет го поминувам плачејќи. Ќерка ми, зетот ме теши, ама не помага. Ова не е моја куќа, работите што ме опкружуваат не се мои. Тоа е туѓ кревет и не е моја постелнина, а јас во текот на животот донесов од Германија и им го дадов на снаите, но си оставив и најмодерна, квалитетна и убава постелнина, ќебиња, јоргани. , перници … Куќи јас и мојот сопруг изградивме и со свои раце ги наполнивме мебел, прибор и се што му треба на едно домаќинство, вклучително и алат вредни околу 100.000 евра,сега се на другиот крај на градот. Моето срце е таму, па дали да ме избркаат скоро на улица во времето на моето богатство – постојано се прашува жената.
Нејзините два сина сега не разговараат со мајка си со целото семејство , но ниту со нејзината сестра, која ги сакаше своите браќа иако беше сирак во тоа семејство.
– Се налутија. Изгледа мислеа дека живеам во дом и дека ми ја земаа пензијата, бидејќи го овластив мојот постар син, кој заработува помалку од помалиот, да ми ја подигне пензијата во Србија. Но, мојата пензија е мала, затоа што одвојувам малку за пензиско осигурување , спуштете ја скалата, за да имам што повеќе за нив. Да не беше пензијата за вдовица која исто така е ниска, немаше да ја покривам за основни трошоци. Единствена утеха ми е што не паднав финансиски на сметка на ќерка ми и нејзиното семејство, пред кое чувствувам голем срам.
Таа вели дека за прв пат по неколку години ја добила пензијата во раце пред неколку месеци, а нејзиниот внук, 17-годишно момче, вели дека најголем проблем е што баба му одбива храна.
– Јаде се помалку и помалку. Кога дојде од Германија беше навистина полничка, малку повеќе, сега се преполови. И нема како да се стабилизира притисокот – вели внукот.
Баба ја завршува приказната велејќи дека нејзините синови ја „исфрлиле на улица“ само со „лична облека“.
„Како партал, како искината маица или рѓосана чинија, а јас живеев за нив, за нив и нивните деца“, вели таа додека очите и се заматуваат од умор.
