Гладни со векови купуваме леб повеќе отколку што ни треба. И потоа го фрламе. Лебот во ѓубре не е добра глетка. Го чувствува злото. И злото доаѓа. Нашите постари нè научија да земеме парче леб што паднало на земја, да дуваме во него, да го бакнеме и да се прекрстиме.
Еднаш ја видов принцезата Елизабета како зема парче леб што и падна, го бакнува и се крсти. Добар, заборавен обичај, полн со почит кон лебот. Заборавени, како и стариот збор – дарување. Старите белградски трговци, прогласени за закоравени капиталисти по војната, оставија зад себе донации.
Денес има многу побогати од нив, па повторно никој ништо не остава. Намали и замолчи. Нашите, кои успеаја во белиот свет: нафташи, банкари, индустријалци… Никој да не му даде на градот фонтана, јавна зграда, скулптура, стипендија, топол оброк за сиромашните… На кого ќе му го остават сето ова? На твоите деца?
Но, се знае: секогаш има генерација која стекнува, а другата расипува. Никој ништо нема да однесе на тој свет, штом ќе замине. Сите вери се изгубени, освен религијата на стекнување. А ако киднапирале, краделе, експлоатирале, клеветеле, стари трговци, тогаш контроверзни бизнисмени, пак сето тоа ѝ го препуштале на татковината, некако да ја откупи грешната душа. Што да оставиме?
Кои се нашите дарови? Можеби треба да започнеме со нешто мало, речиси неважно? Светот не се подобрува со големи гестови, туку со мали нешта. Можеби, за почеток, треба да оставите стар леб во пластична кеса до садот? Две воведени виршли, јогурт? Носени чевли? Какво време, такви дарови! Тие можат доста убаво да се сместат во пластична кеса.
Го оставам до садот и се вртам по неколку чекори. Ја нема! Нашата мала дарба порано се викаше севап. Што е севап? Тоа е кога правиш добро дело и остануваш непознат. Нечија благодарност би ја нахранила вашата суета. Старите господа, во превртени ковчези, одат по пазарите и собираат листови зелка, виткани компири, заборавени моркови, две листови зелена салата… Се превртуваат во контејнери и вадат весници и недозволени цигари. Ги викаат – ѓубреџии!
На крајот се сетив на прекрасната мисла што ја повторуваше мојот покоен пријател Хиландарац, отец Митрофан: „Наше е само она што им го даваме на другите“.
Оставете ни коментар со ваше размислување!
Извор: infpult
