Арабизмите, кои во повеќето случаи се индиректни позајмици од арапскиот јазик, стигнале преку османлиско-турскиот, еден од некогашните клучни јазици на исламската цивилизација, кој оставил длабока трага и на нашиот јазик.
Токму поради ова посредување, овие зборови често се нарекуваат турцизми, а повремено и отоманизми или ориентализми.
Зборовите од арапско потекло, претежно именки и придавки, поминале низ одредени промени на фонетско и семантичко ниво. Така зборовите како: дуќан (тур. dukpan, ар. dukkān), занает (тур. санат, ар. сана’ – правење), час (тур. саат, ар. sā’a), севап (тур. севап. , ар. фукара, Ar fuqarā’ – сиромашен), џеб (турски: cep, Ar. ğayb).
Овие зборови, со адаптација, добро се вклопуваат во граматичката норма. Некои од нив служеле како основа за нови лексеми преку формативни морфеми од турско потекло – како што се хајдуција, хаџилука (Ар. hağğ) и зборови како сајџија или сахат-кула.
Интересно е што некои арапизми го сменија граматичкиот род. На пример, qiyamet (Ar. qiyāma – нарушување) и amanet (Ar. ‘amāna – завет) се женски, додека се користат во машки или неутрален род.
Кај арапизмите преовладуваат исламизмите – поими поврзани со верата и обичаите на муслиманите, правни термини, но и зборови од секојдневниот живот.
Некои зборови пристигнале кај нас преку европските јазици, како што се алгебра (Ar. al-ğabr – виткање), алкохол (Ar. al-kuhūl), цифра (Ar. sifr – нула) и сируп (Ar. šarāb – пијалок). , пишува „Политика“.
