Искуството на Ана, која станала робинка како дете, е полно со ужасни детали.
Животот на Британката Ана Растон го одбележа горчлива судбина. Имено, кога имала само 15 години била киднапирана и брутално мачена и силувана. Нејзиниот киднапер, таксист со азиско потекло, и го претвори животот во пекол во следните 13 години . Речиси секој ден ја силувал, ја макро, а четирите деца што ги родила ги продавал за пари.
Во април 1987 година, таа го запознала нејзиниот киднапер, за кој се вели дека е познат само како Малик. Тој бил љубезен и нежен кон неа и ја однел дома за „да се запознае со неговите родители“. Но, тогаш тој одбил да ја однесе дома и брутално ја силувал. Тој момент беше почеток на она што ќе се претвори во повеќе од една деценија ропство.
Со оглед на многу лошите односи кои ги имала со семејството, никој не ја ни пријавил за исчезната.
– Сè уште ја гледам таа спална соба, аголот каде што се тресев од болка. По некое време престанав да чувствувам болка, мислам дека телото ми се исклучи – вели Ана.
Во својата книга „Secret Slave“, која ја напишала затоа што терапевтите ја советувале да го стори тоа, таа опишала како речиси секоја вечер била држена под клуч и силувана цели 13 години .
За време на заробеништво, Ана била принудена да врши нужда во кофа која била во аголот на собата , а денес, како што изјавила за Daily Mirror, мирисот на лук ја прогонува бидејќи ја потсетува на човекот кој ја малтретирал.
Единствениот пат кога Малик не ја претепа беше за време на нејзината бременост, но нејзините надежи да го задржи бебето брзо беа уништени кога Малик го зеде нејзиниот прв син . Малик ги зела и другите три деца кои ги родила во заробеништво и им ги дала на други парови, како што вели, за пари. Ана Рустон, пред неколку години изјави дека се чувствува како властите да ја изневериле затоа што никој не реагирал иако неколку пати била носена во болница со сериозни повреди.
– Секогаш имаше три-четворица со мене, па не можев да побегнам. Никогаш не им одговорив на лекарите, само кимнав со главата или мавтав со главата. Посакувам некој да ја напушти собата за да им кажам на лекарите: „Ми треба помош, ме држат затворен, морам да избегам“. Но, тие никогаш не ја напуштија собата. Дури и кога одев во тоалет, тие стоеја пред врата – изјави Ана во интервју за „Радио 4“.
Ана смета дека луѓето не сакале да и помогнат бидејќи се плашеле дека може да бидат обвинети за дискриминација.
– Малик ме облече во традиционална облека што се носи во земјата од каде што потекнува. Ми ја обои косата црна, ме натера да носам шал и да ја спуштам главата. Кога зборуваше за мене, луѓето мислеа дека се работи за нашата култура, па луѓето се плашеа да не бидат обвинети за дискриминација – вели Ана.
Еднаш се обидела да побегне , но била фатена и толку силно претепана што никогаш не помислила да се обиде повторно. Меѓутоа, решила да побегне кога семејството во кое била заробена и кажало дека планираат да заминат во Пакистан.
– Знаев дека или ќе се убијам или ќе побегнам бидејќи знаев дека најверојатно или ќе ме каменуваат или ќе ме продадат – вели Ана.
Во екот на нејзината депресија, таа дури се обидела да се удави со марама . Таа можела да помогне благодарение на здравствениот работник кој дошол да ја посети бидејќи тогаш имала само четириесет килограми. Нашла храброст да му напише на лист дека и е потребна помош.
Типот чекал надвор од куќата и и рекол да трча кога слушнала дека телефонот ѕвони по трет пат. Семејството беше на молитва и токму така ги оставија клучевите во бравата, за Ана да ја отвори вратата и да избега во слободата.
И требаа години да му каже на човекот кој ја спаси што навистина и се случило. Години по ослободувањето живее со него, но секогаш се прашувала што се случило со четирите деца кои ги родила.
