„Моите деца понекогаш дури и не ми кажуваат ништо, само со прст покажуваат што да правам за нив“, им пишува г-ѓа Ана на уредниците.
Нејзиниот живот беше низа понижувања неколку години. Нејзиниот сопруг и двете деца ја направија слуга за да го задоволи секој нивни каприц. Госпоѓа Ана е измачувана од нив и чувствува дека повеќе не може да издржи.
Мојот живот е пекол веќе неколку години. Најлошото е што го направија луѓе кои ги сакам повеќе од било што. Мојот сопруг и двете тинејџерски деца воопшто не се грижат за моето мислење. За нив јас сум куќен робот. Кога се обидувам да се побунам, ме казнуваат.
Мојот сопруг потекнува од традиционално семејство. Од детството бил воспитан со верување дека мажот е одговорен за заработка, а жената за раѓање деца и служење. Бев свесна за тоа, но љубовта замати се. Наивно мислев дека ќе го сменам. Затоа во секоја прилика му кажував колку ми е важен партнерскиот однос и како можеме и двајцата да напредуваме во се и да растеме заедно.
Едно време беше навистина така. И двајцата работевме. Бев дури и многу успешен во мојата индустрија. Меѓутоа, кога забременив, се се смени. Родив близнаци и тоа значи многу работа. Мојот сопруг ми рече на крајот од неговото породилно отсуство дека не може да замисли да се врати на работа. Решил да остане дома.
Немав сила да се расправам со него. Како и да е, мислев дека на некој начин е во право. Близнаците уште беа мали за во градинка. Не можевме да си дозволиме бебиситерка. За возврат и двете баби живеат во други градови, па немаше шанса да се грижат за децата. Затоа решив дека би било природно да продолжам да бидам дома со децата.
Поминаа години. Мојот сопруг ме убеди дека најдобро решение за нас ќе биде тој да најде друга работа, а јас да останам дома. Не бев воодушевен. Но, што можев да направам? Не работам многу години. Ја изгубив самодовербата. Всушност, се исплашив дали можам да направам нешто друго освен да менувам пелени, да готвам, да чистам.
Сега децата имаат 13 години. И јас живеам во пеколот. Ниту мојот сопруг, ниту моите деца не ме почитуваат. За нив јас сум „мајка“, онаа „старата“ што седи дома и е способна само да служи вечера. Тие се навикнати да имаат се под нос. Кога нешто ќе падне, го земам. Ја чистам нивната соба, иако знам дека не треба. Се обидов да се побунам еднаш. Реков дека не сум чистачка и дека конечно ќе почнат да се грижат за нивниот простор. Ми се насмеаа во лице и почнаа да се шегуваат дека „услугата во овој хотел е се полоша и полоша.
Мојот сопруг никогаш не е дома. Работи на две работи бидејќи на тоа решил пред неколку години. Се разбира, тој се смета себеси за херој дома. А за него само „седам дома и мислам дека парите сами се заработуваат“. Само години подоцна забележав каков простак е тој. Го нема згодното, слатко момче кое ми го украде срцето. Сега тој е тотален странец кој седи пред телевизор во маица и зборува со мене без да ме гледа во очи. Како и да е, зборува само кога нешто сака. На пример, дај ми месо или пиво од фрижидер. Ќе го направам. Врескам внатре, но го правам тоа бидејќи кој е мојот излез?
Дозволив да бидам затворена дома. Ја одзедов шансата да направам повеќе со мојот живот. Сега само се плашам бидејќи знам дека мојот сопруг навистина ја заработува оваа куќа. Но, не знам што да правам? Колку понижување може да издржи жената?
ПИШЕТЕ НИ КОМЕНТАР ДАЛИ СЕ СОГЛАСУВАТЕ СО ОВАА ЖЕНА!
