Баба Аница (85) ја изгубила ќерката Лела пред 2 години, а не може да најде утеха за болката што ја чувствува
Весела Миловановиќ Лела од село Леце во општина Медвеѓа почина на 51-годишна возраст од рак и зад себе остави мајка, болка и тага. А ова е приказна за Аница Миловановиќ, како и за секоја мајка која го изгубила своето дете и останала сама во четири ѕида.
„Лела го водеше домаќинството, никогаш не се омажи, мојот сопруг беше алкохоличар и таа го преживеа сето тоа, ја гледаше. Воопшто не сакаше да се мажи, сами се снаоѓавме, таа учеше, невините отидоа во илегала. Таа беше мој син, живееше без татко, немам син, брат, немам никој“, низ солзи и офкања ја започнува својата тажна приказна за јуГмедиа Аница Миловановиќ, галејќи ја фотографијата на Лела.
Осумдесет и петгодишната Аница никогаш не била разгалена од животот, татко и бил убиен во војната, двете ќерки пораснале со првиот сопруг кој набрзо починал, а втората била насилничка, но сепак најголемата болка и е загубата. на нејзината ќерка.
Некогаш, вели, била голема жена, денес се нарекува себеси маченичка. Сама во четири, а секој агол од куќата зрачи со спомени од нејзината покојна ќерка.
И додека ни ги покажуваше своите фотографии, таа се присетува дека во далечната 1965 година дошла да живее кај Радомир, вдовец со две ќерки, и донела едно девојче, бидејќи две останале кај нејзиниот прв сопруг, а таа ги чувала сите три подеднакво. Со Радомир имаше уште една ќерка Лела. Не била маќеа, вели, била мајка, а денес, низ солзи вели, нема кој да и отвори, да ја праша дали го испила лекот, да каже збор.
„Јас се грижев за неговата осуммесечна ќерка и ја сакав како свое дете, а едно постаро од 3 години, а две останаа кај мојот сопруг, тој ме остави, па умре. Никогаш не ги одвојував од моите деца, згора на тоа, најмногу ги сожалив, затоа што мајка им почина. Не можам да ја обвинам оваа, иако ја задржав, одеше на работа, никогаш не ме посетува, ниту таа, ниту нејзините ќерки“, се присетува на минатото, додека зборува за болната сегашност.
Баба Аница денес живее со 24.000 динари од пензијата на нејзиниот сопруг, во станот што ѝ го оставил во аманет на покојната Лела, но приходите не и биле доволни да ги покрие трошоците за погреб, па морала да се задолжи.
„И направив споменик, 2.000 евра, па го платив секој данок, две комбиња по 100 евра. Потрошив околу 1.000 евра за дополнителни трошоци за погребот. Тоа би сакал да го направам пред мојата смрт, да ги вратам тие долгови, а не да ја расипам. Штом немаш никој, немаш за кого да живееш“, истакнува оваа тажна старица.
Нејзината Лела работела во српската војска 27 години, но сакала да дојде кај неа, да се вработи во рудникот „Леце“ и животот да го помине со мајка си, а баба Аница сега се надева на тоа, врз основа на нејзините заслуги и одликувања. ја добила, Армијата и обезбедила парична помош за да и ги врати долговите и да не биде „погребана мртва во гроб“ со позајмување пари за да ја испрати во идниот свет.
„Никогаш не прашав, немам ни син, ни брат, ни маж, никогаш не сум отишол во општина да барам, ќе ја закопав мртва во гроб ако прашаше, не беше таа, не Не сака да покаже што заслужува од Армијата. Работата во Рудник ја доби благодарение на претседателот на општината Драган Кулиќ, подобар човек не сум сретнал, не му се јавив, тој ми се јави и таа ја доби работата. По нејзината смрт Рудник ми даде 70.000 динари, а на нејзините колеги двапати“, вели баба Аница.
Со неа беа и нејзините ќерки кога ѝ служеше панихида на Лела, но кога ги прашавме дали и помагаат, мајката како и секоја мајка одговори: „Не можат да ми помогнат, кој кому сега може да помогне, имам пензија, 24.000 динари, не кукам, додека можев, плетам чорапи и ги продавам“.
„Една од моите ќерки е на Косово и е во пензија, не и е добро ниту здравјето, а можете да видите како е таму, другата беше оперирана во Крушевац и сега оди на прегледи, таа што е сама во Белград живее во центар, има трособен стан, но ќерката во Америка, сега тој е со неа, штом дојде на работа, понекогаш доаѓа и по два дена, но нема време. Сите беа на погребот. Имам само една внука, а имам и маќеа, постарата е великан и и почина мажот, таа е во Словенија и кога и да дојде ме посетува, а и најблиската не знам што ѝ се случи, нејзината ќерка, не ми беше внука ниту да ја посети Лела, а ја сакаше како нејзините очи, прво и праќаше пораки додека можеше, па само плачеше по неа, умре од желба да ја види“ , објаснува бабата и мајката кои не осудуваат ниту едно од нејзините деца.
Посочува дека не е лута иако станот во кој живее е даден на нејзиниот внук од Медвеѓа, кого Лела најмногу го сакала, бидејќи немала свои деца и вели „Ако е, подобро за неа. отколку некој друг, додека сум жив, таа нема да ме допре“.
Повторно ја слика Лела, ја бакнува и вели дека посакува да не е веќе жива, бидејќи најлошото нешто што може да му се случи на човек е да го надживее сопственото дете.
„Дај боже уште, два пати се подготвив со крадење ќебе, перница да одам на гробишта додека не ме изедат волците, не можам да живеам, кога немаш кој да те праша дали си јадел, си го испил лекот. Моите деца се гордееа со мене и јас се гордеев со нив, но сега немам никој и ништо, ги имам овие ќерки, но тие имаат свои борби, свој живот“, се жали баба Аница.
Не оди на лекар оти нема што да прави, за малку ќе паднела, го скршила коленото, дошла итна помош затоа што во ова село поминува само школскиот автобус за Медвеѓа, но проблемот е што може да се врати дома. Такси чини 800 динари што не може да си ги дозволи со оглед на тоа што од 25.000 во просек плаќа 6.000 данок, а сега кога ќе умре собира пари за да имаат пари да ја закопаат.
„Не знам, овој Вучиќ даде се и ништо не ни мисли на нас гробари, нека преживееме, не се убивајте, не ни ги убивајте децата. Не барам помош за себе, пензијата ми е доволна, но се задолжив, да не умрам без да ја носам, и дадов годишнина во сабота, ми дадоа луѓето, шеќер, малку. 50 евра, кој колку имал и можел. Сакав да ја испратам како што заслужува, никогаш не видела море, ниту бања, ниту живеела, ниту преживеала, ништо, вложила се во куќата. И ѝ даде куќа на братучетка ѝ, но никој да не дојде да ме види. Боже, не го давај тоа никому, никому. Да се живи и здрави, сакав да одам на гробишта, да не дојдам, но не можам да ја оплакувам мртвата“, низ солзи и стенкање повторно ни раскажа баба Аница.
Потоа не носи во собата на Лела да ни покаже како е се како што оставила, ја мириса нејзината гардероба, постелнината и ни вели дека ќе ја сака додека живее.
„Цел век копнеам по неа, таа доаѓаше три пати годишно и ќе останам копнеж за неа додека сум жив. години, тоа е нејзината соба, не можам ни да влезам таму.
Парите и требаат само за да си ги подмири долговите, ни вели, додека од срам го крие лицето со рацете, а на соседите им вели дека иако е добра со сите, никој нема да ја посети.
„Никој нема да ме посети, да седиме навечер, не знам дали се плашат затоа што постојано зборувам за Лела, не барам ништо, да дојдат да разговараат, а со сите сум добар. . Остануваш сам и полудуваш, ништо друго“, нагласува Аница.
Нејзините гробишта се на 16 километри од куќата во која живее, бидејќи желбата на нејзината ќерка била да биде погребана покрај дедо, баба, вујко и татко, а баба Аница на таа парцела има споменик.
На самиот излез ни покажува масичка со сликата на Лела, шолја кафе, слатки и вода и цигари.
„Секој ден ѝ правам кафе, оставам слатки и вода, ѝ палам цигара три пати на ден, а на празници и свеќа. Некој ми вели дека не е во ред, но не можам, добро, некако ја чувам, како да е тука за мене, дека уште можам да ја чувам, да и помогнам, да пијам кафе со мајка и, „сине мој. душата на мајка ми“.
И додека темнината полека и од надворешниот свет влегува во куќата на баба Аница, ние и велиме дека мораме да одиме, таа тивко низ солзи ни кажува дека веќе никој нема да дојде на нејзиниот помен.
Набргу по објавувањето на овој текст, од Америка се јавила една од ќерките на старицата. Таа рече дека ништо што и кажала мајка и не е вистина.
„Таа тоа го кажува од тага и очај. Таа не е финансиски загрозена и не се задолжила, тоа не е точно. Ние го сакаме сето тоа и постојано го посетуваме. Летово остана со сестра ми еден месец, може да помине време со сите нас, но не. Многу ја почитуваме и се грижиме за неа, се трудиме ништо да не пропуштиме. Ако не ни верувате, прашајте во маало“, расплака жената, очајна што е објавена приказната за баба Аница.
