Тој сега е во Србија веќе осум години и се сеќава дека патот до Србија бил многу тежок.
Бегајќи од војната во Авганистан, патот го одвел во Србија. Не можел ни да замисли дека транзитно ќе остане во земјава, ќе се вработи и сега ќе отвори свој ресторан.
Кога пристигна во Србија за време на бранот бегалска криза во 2016 година, Кочаи Арјуби бегаше од воено разурнатиот Авганистан под закана на талибанците.
Тој сега е во Србија веќе осум години и се сеќава дека патот до Србија бил многу тежок.
Оние кои веднаш не го продолжија патувањето до границите на Европската унија, беа сместени во прифатните центри на Комесаријатот за бегалци.
– Патував од Авганистан до Србија илегално низ многу земји и беше доста тешко. Првите денови кога пристигнав, бев сместен во хостел во близина на Економскиот факултет во Белград. После тоа немав ни хартија ни пари, па спиев во паркот кај факултетот. По две недели, Комесаријатот за бегалци организираше превоз до камповите. Решив да одам и следната речиси една година ја поминав во бегалскиот камп во Крњача – се сеќава Кочај.
Тој веднаш ја започнал процедурата за барање азил, а по девет месеци добил работна дозвола.
Потоа го напушта кампот во Крњача и почнува да живее во приватно сместување.
Тој доби азил во 2018 година. Како што вели, првиот чекор бил да го донесе семејството во Србија и да започне бизнис.
За тоа време сопругата и петте деца се обидувале да дојдат до него од Авганистан.
– Постапката за обединување на семејството ја започнавме во 2019 година. Првиот пат бевме одбиени. Повторно аплицирав. Не ми беше целта да одам некаде со семејството, сакав да останам во Србија и тоа се случи во 2020 година кога добивме виза за обединување на семејството – објаснува тој.
Семејството Арјуби пристигна во Белград во септември 2022 година. Како што вели, првично визите важеле шест месеци, а потоа неговите деца добиле постојан престој.
– Неговата сопруга се уште е на привремен престој – додава тој.
Пред да дојде во Србија, Кочај работел во многу земји – Авганистан, Пакистан, Обединетите Арапски Емирати, Русија . Имал градежна фирма, а се занимавал и со автомобили. Кога дојде во Србија ја смени и професијата. Сега има своја преведувачка агенција. Зборува осум јазици. Последниот што ќе го освои е српскиот.
-Малку мешам руски со српски, но не е страшно – додава тој.
Овој месец семејството Арјуби отвори ресторан за готовина во центарот на Белград.
Кочај не можеше да поверува дека еден ден ќе отвори свој локал недалеку од местото каде што спиеше на клупата.
Временска прогноза, Сонце, Убаво време, Парк, шеталишта
фото: Александра Чолиќ
– Минатата недела детето, сопругата и јас поминавме покрај Економскиот факултет. Им реков, „видете како се менува времето“. Кога дојдов овде, спиев надвор, а сега семејството е заедно, добро живееме, децата одат на училиште, а сега отворивме ресторан – вели тој.
Ресторанот за носење служи авганистански јадења.
– Не ни требаат посебни зачини како во индиската или арапската кујна. Ние користиме зачини кои се користат кај нас во Србија, само начинот на подготовка на јадењето е различен – објаснува тој.
На отворањето на кафеаната се собраа сите пријатели, како што сега ги нарекува Кочај, кои му помагаат откако е дојден во Србија.
– Беа околу 70. Подготвувавме храна. Навистина ми беше драго кога видов колку пријатели имам – вели тој.
„Семејството беше шокирано кога им кажав дека останувам“
Како што вели, одлуката да остане во Србија била добра.
– Морам да кажам нешто. Искрено, целта за време на миграцијата беше Франција, но кога пристигнав овде и ги запознав луѓето, ја видов природата, можноста за работа – решив да останам во Србија – вели соговорникот.
Додава дека му се допаѓаат и луѓето и културата. „Тоа не е 100% азиско, не е 100% европско. Значи, тоа е на средина“, додава тој.
Неговото пошироко семејство не беше многу среќно што Кочај и неговото семејство ќе останат во Србија, додека не ги покани на гости.
– Моите чичковци живеат во Германија и Америка. Сестра во ОК. Кога им кажав дека престојувам во Србија останаа шокирани. Мислам дека е виновна пропагандата во медиумите против Србија. Им реков дека не е така. Среќни сме овде, Србија е Србија. Никаде нема подобар живот. Веќе кажав, сум бил во многу земји, но Србија е навистина најдобра. Дури кога дојдоа во Србија им се допадна. Бевме на Тара, на Фрушка Гора и им се допадна – ни ги раскажува „поправените“ впечатоци на неговите блиски.
