Една мајка опиша како е кога твоите деца те оставаат.
Сите ние, во потрага по подобар живот, често сме принудени да одиме далеку од оние што ги сакаме, а ним ни нам не ни е лесно.
Мисти Бруер Ли има две деца. Нејзината ќерка има 27 години и игра софтбол на факултет, а нејзиниот син е средношколец кој штотуку наполнил 19 години . Значи, тоа се двајца млади луѓе кои се на пат сами да зачекорат во животот. Се разбира, тие сè уште имаат потреба од нивната мајка и таа ќе биде нивен родител засекогаш, но – нејзината улога се промени.
Имајќи ги предвид сите овие промени, Мисти напиша писмо до сите млади родители . Во тоа писмо таа сподели важна лекција што ја научила низ годините, а тоа е секогаш да се грижи за своите деца и да го следи секој чекор од нивното патување низ животот.
Нејзиниот пост не беше нималку патетичен и безначаен, беше искрен. Веројатно поради тоа доби дури 397.000 реакции и беше споделен 491.000 пати на Фејсбук. Затоа ви го пренесуваме во целост.
– Кога ќе станете родители за прв пат, сите ви кажуваат за предизвиците што ги носи родителството. Има непроспиени ноќи со бебето, тинејџери кои не си легнуваат рано, повреди на тренинзите, трошоци за издршка… Покрај тоа, рано напуштање на работа затоа што не се чувствуваат добро, неуредна куќа, неуредна облека, помагање со домашните задачи, трошоците за додатоци и облека за училиште, спакувајте ги нивните ужинки…
Потоа гледате како нивните очи светат на божиќното утро и се обидувате да се сетите на тој сјај.
Ги пријавувате за спорт, ги возите да вежбаат и ги носите низ целата земја за да можат да ја играат играта што ја сакаат. И не е важно колку е тешко или скапо сето тоа.
Толку сме зафатени што не ни сфаќаме кога претходно завршиле тие денови од животот. Размислувате и 18-20 години изгледаат како долг период од вашиот живот.
Потоа, одеднаш, часовите се претвораат во денови, деновите во месеци и месеците во години.
Одеднаш таа мала личност која некогаш само сакаше да лежи до тебе во кревет и да се гушка додека гледа цртани, сега станува личноста која те гушка во ходникот кога доаѓа и си оди.
А хаосот и смеата што некогаш одекнуваа низ куќата потоа се претворија во тишина и осаменост. Научивте како да родите дете на кое му требате и како да го заштитите…но немате поим како функционира целата работа „пушти ги“.
Тогаш можеш само да се држиш колку што можеш цврсто , да седиш и да се прашуваш како времето поминало толку брзо и да се обвинуваш себеси што пропуштил. Дури и да сте поминале 20 години со нив, се чини дека не е доволно и си поставувате толку многу прашања…
Дали ги научив вистинските лекции?
Дали им читав доволно книги кога беа деца?
Дали поминав доволно време играјќи си со нив?
Колку училишни настани пропуштив?
Дали навистина знаат колку ги сакам?
Што можев подобро да направам, како родител?
… Затоа што кога ќе дојде време да си заминат, те удира како тон цигли.
И се што можете да направите е да се молите, да се надевате и да верувате дека Бог ќе ги заштити на патот по кој тргнале сами. Родителството е најдоброто нешто на светот, но еден момент те остава воодушевен , а следниот те остава со скршено срце.
Но, едно е сигурно, никогаш нема доволно време.
Затоа им велам на сите родители на мали деца кои се борат да ги пребродат низ сето ова лудило: Искористете го максимумот од секој ден, исцрпете го, испијте го.
Зашто, еден ден, сите тие денови: спиење, гушкање, цртање, божиќна магија, заеднички вечери – ќе исчезнат. И ќе останете да се прашувате дали сте направиле се доволно добро за да им дозволите да ги рашират крилјата.
Ќе одлетаат – ја заклучува својата исповед пред Мисти.
