Во седмата година, малата Аквилина веќе беше целосно поучена за вистинскиот христијански живот, а во својата десетта година беше толку полна со божествен разум и благодат на Светиот Дух што со голема сила и ревност им го проповедаше Христа на своите пријатели.
Кога започнало прогонството на Диоклецијан, некој му го предал Акила на царскиот вицекрал Волусијан, човек кој личи на ѕвер. Волусијан им нареди прво да ја камшикуваат, а потоа да и го пробијат врелиот стап низ ушите и мозокот. Девицата Аквилина до последниот час слободно и јавно го исповедаше Христа Господа, а кога мозокот и крвта почнаа да и течат од главата, таа падна како мртва.
Гувернерот мислејќи дека Акилина е навистина мртва, наредил да ја изнесат од градот и да ја фрлат во ѓубриште, да и го изедат телото од кучиња. Но ноќе ѝ се јави ангел Божји и ѝ рече: „Стани, биди здрава! А девицата стана, и ќе биде здрава, и долго време Му се молеше на Бога, молејќи го да не ѝ го одрекува завршувањето на мачеништвото. „Оди, ќе биде како што се молиш! дојде глас од небото.
И Аквилина отиде во градот.
Самата градска порта се отвори пред неа, а таа дојде и влезе, како дух, во дворот на управителот и му се појави на управителот пред неговиот кревет. Гувернерот се згрозил кога видел жива девица, за која мислел дека е мртва.
Следниот ден, по негова наредба, џелатите ја изнесоа Аквилина за да ја исечат со меч. Пред тоа, девицата се помолила на Бога на колена и го предала својот дух. Џелатот и ја отсекол главата.
Нејзините мошти исцелиле многу болни.
Таа имала 12 години кога починала во 293 година.
