Оставил книга со пророштва за царството Божјо.
Православна црква и нејзините верници денеска го слават денот на Светиот пророк Авдија.
Роден е од селото Витахарамска во областа Сихем. Живеел во дворот на кралот Ахав, но кога царот отстапил од вистинското обожавање на Бог и им се поклонувал на идолите, Авдија не го имитирал царот туку продолжил да му служи на Бога на единствената вистина.
И кога злобната кралица Језавела ги лови сите Божји пророци поради Илија, Авдија собра стотина од нив, ги сокри во две пештери и ги нахрани до крај (I Цареви 18, 4).
Современикот на големиот пророк Илија Овидиј го почитувал Илија и во сè го слушал како негов следбеник и ученик. Живеел 900 години пред Христа и умрел мирно.
Кога почнаа да ги убиваат Господовите пророци, Авдија зеде сто пророци и ги скри, педесет по еден, во една пештера. Ги хранел со леб и вода во време на глад. Еднаш Ахав го повика Авдија и му рече:
– Одете преку земјата до изворите и до сите потоци, за да најдеме трева да ги одржуваме живи нашите коњи и мазги, да не ни пропадне добитокот . И тие ја поделија земјата меѓу нив каде што ќе одат: Ахав отиде сам од еден пат, а Авдија сам од друг пат.
Оставил книга со пророштва за царството Божјо. Кога умре, беше погребан со своите предци.
Според верувањата денеска треба да се избегнува физичка работа, а да се исчисти куќата и да се меси леб.
Денешната проповед зборува за славење на Бога заради Христос Господ
Слава на Бога! Слава на Бога во црквата! Слава Му заради Христос Исус! Слава Му на сите генерации! Слава Нему во вечни векови! Никој не заслужува слава како Бог. Никој не го слави Бога како црквата Божја. Христос е откривач на Бога; оттука целата слава на Бога мора да оди преку Христос Господ.
Црквата ќе трае низ сите генерации и генерации до крајот на времето; црквата е најчистото тело Христово, исполнето со сила, мудрост и чудотворство; оттука славата на Бога издигнува од црквата – од светилиштето на Светиот, од чистотата на Пречистата. Бог сака пофалби од црквата и затоа што во црквата има многу души и многу гласови, а сепак едногласност и едногласност.
Затоа, никој да не се издвојува од општата пофалба на Бога; и никој да не мисли дека неговото прославување на Бога, во одвоеност и индивидуалност, е подобро отколку да Го слави Бога во единството и единството на сите верни. Не е точно дека еден член е изгубен во мноштвото, а неговиот глас не се слуша пред Бога.
