Веројатно сте слушнале за фантомска болка кога луѓето без прсти се жалат на болка во изгубениот прст
ДНК беше „декодирана“ од Вотсон и Крик во 1953 година. Тие заклучија дека молекулата на ДНК е составена од две нишки кои спирално се намотани една околу друга. За ова им беше доделена Нобеловата награда.
Во 1993 година, рускиот научник Петар Петрович Гарјајев, доктор по биологија, академик на Медицинско-техничката академија на науките на Русија, открил нешто многу интересно.
Гарјаев експериментираше со ласер со променлив визуелен спектар и светлината, која навлезе низ вакуумската комора, почна да се формира според примерокот на ДНК што беше внатре. Тој го повтори експериментот со ДНК, но светлината повторно ја задржа својата форма.
„Фантомската ДНК постои 40 дена.
Денес е познат како „ДНК фантомски ефект“, кој остана мистерија.
Гарјајев тврди дека снимањето на информациите се одвива на ниво на бранови, електромагнетни и звучни емисии. На тој принцип основал нов научен правец „бранова генетика“.
– Се покажа дека нашата молекула на ДНК е антена, бидејќи содржи метални атоми кои служат како еден вид приемник кој е насочен кон вселената, од каде добива некои контролни космички информации – тврди академик Гарјајев.
Молекулата на ДНК во воден раствор емитува звук, создавајќи сложена мелодија со повторувачки музички изрази.
– Мелодијата е интересна и е интересна појава сама по себе, но кога ја озрачив со ултразвук, наместо сложена мелодија, остана само една осамена нота – рече Гарјаев.
Што се случува кога ќе се прекине „звучната врска“ со просторот?
– Има едноставен експеримент со јајца од жаби кога се ставаат во комора од 80 проценти никел и железо, каде што ги има сите услови за нормален развој на клетките со еден исклучок – нема надворешна електромагнетна средина. Во оваа абнормална електромагнетна средина, ембрионите се претвораат во чудовишта и никој од нив не стигнува до фазата на жаба.
Значи, апсолутно ни е потребна надворешна електромагнетна средина. Создава еден вид брановиден метаболизам, бранова регулација која доаѓа од вселената – објаснува Гарјајев.
Човечкиот организам е големо клеточно општество кое се состои од милијарди клетки и секоја од нив разменува податоци. Нервните процеси се шират со многу мала брзина (10 метри во секунда), што е доволно за клеточното општество да функционира на ниво на бактерии. Брзината на светлината не е доволна за да се заобиколат стотици милијарди клетки и да им се донесат сите информации.
Петар Гарјајев и неговите колеги заклучија дека кога фотонот ќе наиде на нешто, тој исчезнува, а неговите информации моментално се пренесуваат на друг фотон. Еден фотон станува друг. Подоцна, ова квантно својство беше наречено телепортација.
Во 1997 година, австриски научници експериментално докажаа дека фотонот може да се телепортира, односно инстантно да се префрли од едно место на друго, притоа да се зачуваат информациите.
– Тие многу јасно покажаа дека фотон може да се телепортира, а нашата ДНК, нашите хромозоми, работат на принципот на фотон. Ова значи дека нашите клетки комуницираат едни со други со бесконечна брзина. Накратко, концептот на време исчезнува таму – тврди професорот Гарјајев.
