Прекрасен спомен за секој од нас е ставањето школка на уво и звукот на морето.
Време е да се отфрли тој мит за тоа каков е всушност звукот на морето. Она што всушност го слушаме е амбиентален или позадински шум чија амплитуда е зголемена поради својствата на школка.
Имено, тврдите, закривени површини во внатрешноста на школките ги рефлектираат звучните бранови, што предизвикува брановите да „отскокнуваат“ во внатрешноста на школката. Поради ова, лушпата делува како резонатор, засилувајќи одредени звучни фреквенции кои тогаш се погласни отколку што би биле без обвивката поставена на увото.
Фреквенциите што ги слушаме зависат од големината и обликот на обвивката, а ако обвивката е со неправилна форма, таа ќе резонира на повеќе фреквенции. Школката можеме да ја доживееме како дувачки инструмент бидејќи има збир на резонантни фреквенции на кои воздухот во внатрешноста на школката ќе вибрира посилно.
Исто така, научниците истакнуваат дека школка воопшто не ни е потребна за да го слушнеме она што популарно го опишуваме како звук на морето, но истиот ефект можеме да го доживееме ако држиме чаша или чинија до увото,
