Погледнале низ прозорецот од вториот кат и виделе дека водата го однела автомобилот, а куќата почнала да се ниша додека водата доаѓала.
Лејла Залихиќ , жителка на Бутуровиќ Поље, е една од оние кои ја преживеаја трагедијата што ја снајде Босна и Херцеговина. Меѓутоа, нејзината приказна за борбата за живот ја замрзнува крвта во вените .
„Не знам колку беше часот, можеби 12:30. Јас и сопругот, тринаесетгодишната ќерка заспавме, а свекрва ми беше на вториот кат. Ни се јави соседот и ни кажа да бегаме затоа што куќата ќе ни се поплави Излеговме низ прозорецот и видовме дека влегува водата
Куќата се нишаше
Погледнале низ прозорецот од вториот кат и виделе дека водата го однела автомобилот, а куќата почнала да се ниша додека водата доаѓала.
„Се качивме на третиот кат и повикавме ГСС, итната помош, полиција , но тој мост преку кој доаѓате не беше прооден и не можеа да дојдат“, рече Залихиќ.
Тој вели дека на третиот кат останале околу еден час кога почувствувале дека удрил во долниот кат. Тие знаеја што ќе се случи, но не знаеја дали ќе успеат да се извлечат.
„Го почувствувавме кога куќата еднаш силно се заниша, а потоа вториот и третиот пат се сруши и се срушивме заедно со неа. Се сеќавам дека ги слушнав врисоците на мојот сопруг, свекрва и ќерка ми и не се сеќавам на ништо повеќе“, вели таа низ воздишка. Сток.
Некои работи, додава таа, дознала дури сега.
На пример, телефонот цело време и беше во рака.
„Навистина не знам зошто ми беше во рака и зошто го држев толку цврсто што не ми испадна од рака дури и додека лебдев “, објаснува Залихиќ.
Свесна била, вели, дека нема семејство. Не знаеше каде плови, цела беше претепана.
„Ќерка ми ја забележа светлината во мојата рака и почна да ме вика. Не можев да ја дофатам поради дрва, работи, апарати за домаќинство. Ги турнав, нурнав под нив, отидов преку нив, ги расчистив за да дојдам до неа . Ја влечев. таа зад мене, беше премногу тешко, моите чизми беа натопени, облеката, но успеавме да стигнеме до брегот каде што седевме можеби час и половина Се обидувавме да откриеме каде да одиме, не успеавме знајте во која насока да одите“, вели Залихиќ.
Потоа виделе помлад човек на водата кој лебдел на сплав. Таа му вика да земе едно потенко дрво и да се турне до брегот и тој успеа да стигне до нив.
„Потоа ние тројца излеговме низ шумата обидувајќи се да стигнеме до првата куќа која не беше поплавена за да се пресоблечеме и да се вразумиме бидејќи бевме мокри, калливи, тепани, без чевли. Не се сеќавам на сите деталите, сè уште сум збунета, знам дека стигнавме до една куќа каде дојдоа полиција и цивилна заштита и не однесоа во итната помош“, рече Залихиќ.
Таа не знаела ништо за нејзиниот сопруг, подоцна ја известиле дека е жив. Сепак, сè уште не ја нашле нејзината свекрва.
Вели дека кај ќерката кога зборува може да види дека е трауматизирана и се надева дека сето тоа нема да има големи последици врз неа бидејќи е на многу чувствителна возраст, а тоа што го доживеала навистина било страшно искуство.
„Мојот сопруг отиде со својот брат во Бутуровиќ Поље во потрага по исчезнати луѓе, пред се неговата мајка“, рече Залихиќ.
