Поучна приказна за момче кое упорно подучувало молитви, но ништо не се сеќавало, па разочарано се запрашало дали да престане да се моли. Еден старец му дал одговор.
Еднаш имаше еден млад човек кој поучуваше молитви со денови, недели и месеци. Но, ништо не остана во неговата глава. Сè течеше како вода, ништо важно не остана.
Сосема разочаран решил да престане да се моли. Слушнав за еден старец, голем молитвен човек кој живеел во пустина.
„Па, ќе го посетам мудрецот и ќе се обидам последен пат да одговорам на прашањето како да се молам“, си помислил младичот.
Тргнал, нашол мудрец и го прашал:
„Одличен учител! Дали сакате да ме научите на вистинска молитва, да ги почувствувам придобивките од неа?
Старецот одговорил: „Го гледаш ли тоа валкано сито таму?
„Да“, одговори младиот човек.
„Земете го и донесете вода од реката во неа“.
Младиот човек зел сито, отишол сто метри до реката и се фатил за сито со вода. Штом го извади ситото, целата вода истече.
Се врати кај старецот со празното сито. Кога го видел, старецот му рекол да оди пак до реката и да фати вода.
Така, младиот човек отиде неколку пати. На крајот му здодеа, па го праша старецот: „Зошто ме мачиш да работам бесмислена работа, кога водата во ситото не може да се носи?“
Старецот одговорил: „Синко, така е и со молитвата. Навистина не донесовте ниту една капка вода, но ситото кое беше валкано сега е чисто. Само ти се чини дека немаш никаква корист од молитвата и дека ништо не останува во тебе. Молитвата ве прочистува, иако не ја чувствувате, исто како што водата го чисти ова сито“.
Споделете ја оваа поучна приказна со вашите пријатели НИКОГАШ ДА НЕ СЕ ОТКАЖУВААТ ОД МОЛИТВА!
