Анѓелка Петровиќ е професорка по српски јазик во средното математичко училиште, таа е многу посветена на својата работа, а за време на пандемијата ја освои и титулата најдобар онлајн предавач. Таа се труди своите предавања да ги направи иновативни и креативни, а нејзините објави на Инстаграм профилот @ just_srpski ги следат илјадници луѓе.
Стручноста на Ангелка беше препознаена и од светскиот образовен кадар, а беше наградена и со Фулбрајт стипендија, со што се отворија вратите за нови идеи и пристапи во стекнувањето и пренесувањето на знаењето. Имено, тој е еден од 35-те избрани наставници кои ќе учествуваат на престижната конференција на Нобеловиот комитет.
Познатата учителка на мрежите отворено зборува за сето она со кое се соочува на работа на училиште, но и за деталите од приватниот живот. Таа не крие дека има повеќе проблеми со родителите отколку со учениците, а нејзиниот вчерашен текст со наслов: „Неисполнета како мајка“ отрезни многумина.
Ви го пренесуваме во целост:
„Откако почнав да размислувам за родителството, мислев дека ќе бидам лоша мајка. Една од оние жени кои на своето дете му се обраќаат со реченицата „знаеш ли од што се откажав од се за да те родам тебе“ – како детето да бара да се роди. За среќа, Господ сè уредува како што треба и доликува. Затоа сум добар учител и интересна тетка. Полна капа, ако ме прашувате мене. Затоа што родителството е најважната професија на светот. И тука не треба да има никакви грешки, во популарни термини.
Денес конечно стапив во контакт со мајката која ги игнорира моите мејлови и пораки во врска со отсуствата на нејзиното дете од училиште. Вели, нејзиниот син со денови носи изговори во ранец, но (рацете на продавницата) – Не сум на училиште. Сакав да се смеам, од болка, бидејќи синот на мајка ми веќе трета година не носи тетратка, молив или книга на училиште. Следствено – ниту ранец, бидејќи што би ставиле во него? Оправдување?! Мама избегнува одговорност, но се обидува да го стави тој тежок товар на моите раменици.
Така минатата година ги имав моите родители. Мама и тато. На „отворената куќа“ секогаш доаѓаат заедно. Нивниот проблем се лошите оценки. Мојот проблем е што детето се чувствува лошо. Тие ја раскажуваат својата приказна . Јас моето го пресеков. Нема дијалог, а со тоа и напредок.
Се жалам на мојот пријател, наставникот по комуникација. Таа горко се насмеа кога ја прашав како побогу благосостојбата на детето не им е поважна на родителите, кому му се грижат оценките?! И тие ќе се подобрат кога детето ќе стане подобро. Таа ми кажа една тајна. Кога оценките не се во ред, тоа е, би рекол, проблем на училиштето и на наставникот. Кога детето не се чувствува добро, коренот на проблемот е во домот. Родителите не сакаат да прифатат одговорност и признаваат дека, народски кажано, не успеале. Полесно ми покажуваат со прст, бараат и наоди на виновникот во училиштето…
Колку и да звучи чудно или општествено неприфатливо, мило ми е што не сум родител. Тоа е најважната работа на светот. Прилично сум сигурен дека не би го направил тоа како што треба. А детето не заслужува лош родител. Затоа што не ни побара да се роди“.
