Лазарова Сабота е променлив празник и секогаш се паѓа еден ден пред Цветници, кои се точно една недела пред најголемиот празник Велигден.
Утре е Лазарова Сабота, еден од поголемите христијански празници од пролетниот циклус. Лазарова сабота е променлив празник и секогаш се паѓа еден ден пред Цветници, кои се точно една недела пред најголемиот празник Велигден. На овој ден се споменува чудесното воскресение на четиридневно упокоениот извршено од Исус Христос. Овој настан бил на шест дена пред предавството и убиството на Христос на Голгота.
На Лазарева сабота обичај е да се носат гранчиња од врба што симболично претставува свечено Христово влегување во Ерусалим, каде што го пречекале следбениците. На овој ден обично се оди на река и се вели: “Колку далеку го фрлив овој камен, толку подалеку да биде змијата од мене”.
На овој ден се бере цвеќе, но не се внесува дома, туку важно е да се остави во дворот. Со цвеќето се кити домот, а со водата каде стоело се замиваат домашните.
Во Македонија групи девојчиња облечени како невести одат и пеат лазаревски песни, како обичај за големиот празник.
Мајките ги облекуваат своите деца свечено, им купуваат ѕвона врзани за тробојка и им ги ставаат на вратот, а на главите венци од врба и ги носат во црква. Младите гранчиња од врба се носат дома и се ставаат до иконата и кандилото.
Како девојките ја избегнаа несреќата?
Многу обичаи и ритуали се поврзани со овој ден, а еден од најубавите е обредната поворка позната како лазарица.
Оваа поворка некогаш била позната низ цела Србија. Тој, како и празникот, легендата го поврзува со цар Лазар. Се зборувало дека поворката ја вовел српскиот цар и дека тогаш обичајот се одржувал секоја година, на неговиот именден: Лазарева сабота.
Лазарице е женска поворка. Бројот на учесници често варираше: во некои региони тие одеа по двајца, тројца, а понекогаш и во групи од 10 или повеќе.
Групата претежно се состоеше од девојчиња на возраст за брак. За нив учеството во лазарице било своевидна иницијација. Тоа беше можност да се претстават во селото како возрасни и подготвени за брак. Обичај било, ако девојката не се омажи, да учествува во лазарика најмалку три пати. Доколку не го стори тоа, се веруваше дека ќе ја претекне некоја несреќа.
