Многу застапници на династијата Караѓорѓевиќ сè уште сакаат да кажат дека таканареченото кумско проклетство го снашло семејството Обреновиќ кога принцот Милош Обреновиќ го наредил убиството на началникот Караѓорѓе.
Од многуте значајни Срби и големи херои што ги убил (како првиот српски епископ во Србија во востание, Мелентије Никшиќ, Петр Молер, Стојан Чупиќ, Павле Цукиќ, Младен Миловановиќ итн.), најболното и најдолго покајание го помина принцот Милош Обреновиќ. на неговата свадба кум началникот Караѓорѓе.
Откако избегал во Австрија по неуспехот на Првото српско востание во 1813 година, Караѓорѓе останал во Русија, а потоа им се придружил на востаниците против Турците во Грција. Во јули 1817 година незабележано влегол во Србија од Банат преку Дунав и преку кумот Вујица Вулиќевиќ го повикал Милош Обреновиќ на договор за заедничка борба против Турците. Но, Милош во тој момент не сакал да војува, па Караѓорѓе претставувал закана за неговите преговори со Турците, но и за неговиот личен авторитет. За доаѓањето на Караѓорѓе го известил и Алипаша Марашли во Белград, кој сакал и смрт на водачот. Милош му наредил на Вулиќевиќ да го убие Караѓорѓ. Вујица се сретна со Караѓорѓе во Радоње кај Велика Плана на 25 јули. Вечерале заедно, а пред зори слугата на Вулиќевиќ Никола Новаковиќ со секира ја убил Караѓорѓа бидејќи се верувало дека нема да биде пукано во Караѓорѓа! Потоа му ја отсекол главата со машинка и го убил сопатникот на Караѓорѓе Наум. Вујица за тоа време лежеше со главата покриена со кабаница!
Следниот ден се упатил кон Белград, носејќи ја отсечената глава на Караѓорѓе на Милош и работи: одело, сабја, наредба на рускиот цар и седла, во кои нашле 4.000 дукати, како доказ дека ја завршил задачата. На местото каде што прво застанал да се одмори со тие работи, Виличевиќ подоцна изградил црква наречена Покајница, на име на Милош. Милош му нареди да го земе, за да не биде проколнат. Дел од парите за неговата изградба придонел Милош по убедување на неговата сопруга Љубица. Таа и Милош Караѓорѓе беа нивниот свадбен кум. Вујица Вулиќевиќ го заврши својот живот презрен и осуден од народот за убиство на својот кум. Во крајна сиромаштија, последните денови ги поминал во родното село Азања, каде тешко се разболел. Според некои извори, во 1828 година бил отруен од роднина на Караѓорѓе. Внуците на Вујица умреле рано и не оставиле потомство. Во 1850 година Никола Новаковиќ полудел и се удавил во реката. Неговиот син почина млад, а полуде и неговата ќерка. Обезглавеното тело на Караѓорѓе најпрвин било погребано во Радовања, а потоа принцезата Љубица го закопала во криптата пред олтарот во црквата Топола во 1819 година. Денес почива во Мавзолејот на Опленац.
Подоцна, во 1859 година, самиот Милош на местото Врбица ја подигнал својата црква „Покајница“, посветувајќи ја, ни малку случајно, на светиот архангел Гаврил – токму на денот кога во 1817 година бил убиен поглаварот на Караѓорѓе од неговата наредба. По оваа црква Свети Архангел Гаврил, целиот новоформиран град го добива сегашното име Аранѓеловац.
Кога Караѓорѓе бил убиен на 26 јули 1817 година во Радовањски Луго, неговото тело веднаш било погребано во гроб веднаш до местото каде што бил убиен. Подоцна од тој гроб изникна огромен даб, кој и денес изгледа сведочи за бесмртното дело на Караѓорѓе.
Меѓутоа, во 1819 година, кумата на Караѓорѓе, принцезата Љубица Обреновиќ (со која се оженил со кнезот Милош), го преселила телото на Караѓорѓе од првобитниот гроб во Радовањски лугу и го погребала пред олтарот на Караѓорѓевата црква на бескрајната дарба. Богородица во Топола. Поглаварот на Караѓорѓев останува во катедралната црква во Белград.
Следната 1820 година, самиот кнез Милош копа нова гробница за својот кум во наосот на кумската црква во Топола и го вселува телото на Караѓорѓе во неа од криптата пред олтарот. Над гробот поставува мермерна плоча на која вината за смртта на кумот и ја препишува на турската влада.
Кога нејзините деца, малиот принц Милан и принцот Михаило, се разболеле од непозната болест, принцезата Љубица ги донела во Топола за да преноќат кај неа под молитва на гробот на Караѓорѓе, во неговата зададена црква. И тогаш се случува чудо! Двајцата сина за чудо закрепнуваат на гробот на кумот!
По наредба на принцезата Љубица, черепот на кумот Караѓорѓе во 1837 година бил пренесен од Белград во Топола и погребан во гробот на ќерката на Караѓорѓе Полексија. Принцезата цврсто верувала дека спојувањето со главата на обезглавеното тело на Караѓорѓе ќе им донесе несреќа на извршителите на убиството и ќе го означи крајот на династијата Обреновиќ.
И така Караѓорѓе почиваше со одвоени тело и глава до изградбата на црквата Свети Ѓорѓија на Опленац.
Кога внукот на Караѓорѓе, кралот Петар I Караѓорѓевиќ дошол на српскиот престол со избор во Народното собрание во 1903 година, во Топола не нашол ни нога земја што можел да ја наследи од неговиот татко Александар и дедо Караѓорѓе. Затоа со години од селаните со приватни средства го купувал некогашниот имот на Караѓорѓе, за да изгради закана и црква со крипта во која ќе бидат погребани потомците на Караѓорѓе. Војните и големите неволји го одложија завршувањето на дарувањето на кралот Петар на Опленац.
И така, по три погребувања на телото и две одделни погребувања на главата, на 9 септември 1930 година, повеќе од 113 години по убиството, сите коски на Караѓорѓе биле споени и конечно погребани во новата династичка донација, црквата Св. Ѓорѓи на Опленац, каде што почиваат денес.
