Приказната за Вера и Милан покажува што значи кога некој те сака безусловно, внукот откри само дел од нивниот живот на „Редит“.
Милан и Вера живееле во среќен брак цели 47 години, за сето тоа време не помислувале да се напуштат , напротив нивната љубов се засилила. Одгледале два успешни сина, кои заминале на привремена работа во Германија, но на крајот останале таму.
Се занимавале со земјоделство, продавајќи бројни домашни производи, а Вера извесно време била вработена и во трговија. Иако многу работеа и се мачеа, успеаја да си обезбедат убав живот, а во пензија знаеја да одат во бањата, да поминуваат време со пријателите, да ги посетат децата во странство. Вера беше весела и нежна жена, секогаш подготвена да даде утеха, а Милан беше тивок, но силен и многу вреден човек, кој ја обожаваше својата сопруга.
Меѓутоа, проблемите почнаа да се појавуваат кога Милан забележа знаци на деменција кај неговата сопруга . Имено, најпрво почнала да заборава на работи кои изгледале безопасно, а се припишувале на стареењето.
Но, ситуацијата брзо се влошуваше. Вера се губеше во мислите, забораваше се повеќе, а потоа се случуваше на моменти веќе да не го ни препознава Милан, што му беше најтешко.
И двајцата во седумдесеттите се трудеа да си ги разубават деновите и покрај состојбата на Вера. Милан се грижеше за неа, додека неговите деца финансиски му помагаа. Готвеше, ја облекуваше, и помагаше да се движи низ дома, ја однесе на прошетка.
Но, по година ипол таков живот се разболе и Милан, имаше прединфарктна состојба, срцето целосно му ослабе. Беше свесен дека веќе нема сила да се грижи за сопругата . Едно утро, откако ја нашол како боса на прагот на студеното стоење, сфатил дека повеќе не може сам.
Со договор на синовите решил да ја смести во дом иако душата не издржала. Беше убеден дека го прави најдоброто за неа и дека повеќе не може да и пружи соодветна помош и дека многу лесно може да се најде во опасност.
Кога дојде денот на разделбата, Вера изгледаше збунето. Не ѝ беше јасно зошто ја вади од дома. Милан беше неутешен, но се обиде да и објасни дека ќе биде подобро во домот и дека ќе ја има најдобрата можна грижа, а тој секогаш ќе ја посетува.
Скоро секој ден, Милан ја посетуваше неговата Вера и и носеше што најмногу сака да јаде , ја потсетуваше на сите убави работи што ги доживеале, ги читаше нејзините книги.
Како што минуваа деновите, на лицето на Вера имаше се помалку насмевка, таа стана повлечена и многу тивка. Понекогаш Милана само гледаше, не кажувајќи ни збор. Но, токму во тој поглед виде искрена љубов, која ниту една болест не може да ја згасне. И тој не можеше да ја извади таа сцена од главата додека не умре
После 4 месеци откако ја смести во домот, Вера почина, срцето и се распушти. Иако беше свесен за се, Милан не можеше да се помири со нејзиното заминување.
И негувателката во домот се восхитувала на нивната врска и љубов во 8-мата деценија. Кога дошол да ги собере работите на Вера, таа му кажала дека постојано зборува за него, а и да не се сеќава на се, секогаш истакнувала дека најубавиот живот го имала со еден маж.
Наместо овие зборови да го утешат, на Милан му било потешко, а тој уште повеќе се чувствувал виновен што ја однел во домот. Тој се сомневаше во неговите постапки, жалејќи се што не можеше повеќе да и помогне.
Иако сите околу него му се восхитуваа, тој чувствуваше дека ја изневерил сопругата и фантазирал за моментот кога повторно ќе бидат заедно.
Тој го одбил предлогот на неговите синови да живее со нив во Германија. Сакал да остане во својата куќа полна со спомени, која ја изградил заедно со сопругата.
Девет месеци по смртта на Вера, Милан почина и од срцев удар, но многу негови пријатели истакнуваат дека всушност причината била тагата.
