Толку често и многу длабоко е вкоренето верувањето на постарите дека бебето не смее да биде надвор ноќе, па дури ни во самрак!
Штом ќе почне да паѓа вечерта, небото се затемнува, бебето и мама треба да се засолнат во куќата бидејќи ноќта е време за немирни души кои демнат наоколу.
Верувале или не, ова верување навистина има свои корени длабоко во историјата кога луѓето верувале во духови и демони и верувале дека зајдисонцето е отворање на портата на злото кон нашиот свет. И така, со текот на времето се пренесе верувањето дека бебињата и мајките не треба да бидат надвор кога денот и ноќта се мирни.
Освен во нас, приказната на оваа баба е многу честа и во Индија, но сепак е многу честа појава таму. На зајдисонце, мајките и бебињата се засолнуваат во куќата, завесите се исцртуваат на прозорците, а светлата и светилките се палат за да се одврати злото. Верувањето е толку силно што веруваат дека зајдисонцето навистина може да им наштети на бебињата и да предизвика телесни повреди.
Но, покрај последиците по физичкото здравје, има и психички проблеми кај мајките. Незаинтересираност за бебето, тага, очај, исцрпеност, рамнодушност – може да се каже дека во „дејството на темните сили“ медицината денес лесно ги препознава симптомите на постпородилна депресија.
Затоа, иако е многу стара, ова верување не е потврдено ниту со научно, ниту со некое друго истражување, па можеме да кажеме дека приказната на оваа баба е само приказна!
