Еве како го објаснуваат свештеник и социолог…
Со години наназад сме сведоци на прекрстување на луѓето штом ја видат црквата или поминуваат покрај неа, или пеш или во транспорт.
И додека едни веруваат дека тоа е механичко дејство, кое нема никаква врска со верата и поврзаноста со Бога, други го гледаат овој чин како израз на почит кон светото и верата.
Прашањето што се поставува е дали тоа е мода, феномен прифатен од мнозинството или е христијански чин?
„Мислам дека таквиот чин е апсолутно христијански. Оној што чувствува потреба на овој начин да му се приближи на Бога, макар и само за момент, не прави ништо лошо. Крстот има две „линии“. Хоризонталните и вертикалните линии ја претставуваат љубовта и ја симболизираат љубовта кон Бога“ , објасни во една прилика за Дневно свештеникот Саша Ѓурѓевиќ.
Од друга страна, социологот Ратко Божовиќ смета дека овој чин е еден вид невербална комуникација, навики и механички реакции.
„Мислам дека тоа е форма на навика или механичка реакција. Младите досега не го правеле тоа, а сега гледаме како масовно се крстат на јавно место. Тоа сигурно го виделе од постарите. Сепак, мислам дека за поединци сето тоа започнува од внатрешните настани. Многумина на овој начин ја изразуваат својата љубов кон Бог. Тоа е еден вид емпатија, чувствителност, емоции… Значи, за некого тоа е манири, а за други внатрешно чувство“ , објаснува социологот.
Како и во се, мислењата се поделени, а нема официјална форма дали си поголем христијанин ако се крстиш и се молиш кога поминуваш покрај црква или ако не го правиш тоа и живееш чесно. Како што гледаме, работата е индивидуална, и зависи од личноста и неговите потреби.
