Понекогаш забораваме колку важна улога имаат луѓето во нашите животи со која се среќаваме во детството благодарение на образовниот систем. За важноста на оваа врска е раскажана приказната во која главни актери се наставничката Нада и ученикот Марко, а зошто нивната врска е посебна, погледнете го текстот што го пренесуваме во целост.
Нејзиното име беше г-ѓа Хоуп. На првиот ден од учебната година во петто одделение, таа им кажала една лага на своите ученици – како и повеќето наставници, таа им кажала на децата дека ги сака сите подеднакво. Но, тоа беше невозможно бидејќи во првиот ред зад клупата седеше момче по име Марко.
Г-ѓа Нада го набљудувала Марк претходната година и забележала дека тој ретко си игра со други деца, неговата облека е неуредна и дека не се капел редовно. И Марко знаеше да биде незгоден. Така се случи г-ѓа Нада навистина да ужива да пишува големи единици со црвено хемиско пенкало на своите задачи.
Во училиштето каде што предаваше г-ѓа Нада, наставникот требаше на крајот на годината да ги прочита мислењата на другите наставници од претходните години пред да го напише своето мислење за секој ученик. Госпоѓа Нада го остави извештајот на Марк за крај. Кога го прочитала, била многу изненадена.
Во прво одделение за Марко пишувало: „Марко е ведро дете и постојано се смее. Тој е уреден и воспитан. Вистинско задоволство е да го познавам“.
Во второ одделение: „Марко е одличен ученик, сите го сакаат, но тој има проблеми дома бидејќи мајка му е смртно болна“.
Во трето одделение: „Тешко ја помина смртта на мајка му. Тој се труди колку што може, но татко му воопшто не обрнува внимание и ако нешто не се промени, ќе биде лошо за него“.
Во четврто одделение: „Марко се повлече и не покажува интерес за училиште. Тој нема многу пријатели и понекогаш спие на часови “.
Госпоѓа Нада сега сфати во што е проблемот и се засрами. Уште полошо ѝ беше кога учениците и донесоа божиќни подароци завиткани во украсни хартии, освен Маркo кој го донесе својот подарок несмасно завиткан во обична хартиена кеса. Со голем труд г-ѓа Нада го отвори својот подарок меѓу сите останати. Некои деца почнале да се смеат кога открила ѓердан направен од пластични имитирани камења, каде што видно недостасувале некои, како и до половина наполнето шише парфем. Таа ја пригуши смеата на децата велејќи дека ланчето е убаво и го ставила околу вратот и го ставила парфемот на нејзината рака.
Марко последен останал после училиште и ѝ рекол: „Госпоѓо Надо, денес мирисате како мајка ми“.
Откако си заминаа децата, таа плачеше речиси еден час. Од тој ден, таа престана да ги подучува децата. Наместо тоа, таа почна да ги учи. Г-ѓа Нада му посвети посебно внимание на Маркo. Како што таа работеше со него, така и тој оживеа. Колку повеќе таа го охрабруваше, толку побрзо тој напредуваше. На крајот на годината Марко стана еден од најдобрите ученици во класот. Покрај тоа што се согласи да ги сака сите деца подеднакво, Марко и стана омилен ученик.
Следната година, таа ја откри пораката на Маркo дека таа сè уште е најдобриот учител што тој некогаш го имал. Поминаа шест години пред да добие нова порака од Маркo. Тој ѝ напишал дека завршил средно училиште, трето во една генерација, но дека таа сепак е најдобрата професорка во неговиот живот.
По четири години добила уште едно писмо кое на моменти му било тешко, но тој завршил факултет со најдобри оценки. Тој ја увери г-ѓа Нада дека таа сè уште е најдобрата учителка што некогаш ја имал. Писмото е потпишано со дипл. инг.
Но, тоа не е крајот на приказната. Таа пролет пристигна уште едно писмо. Марко рече дека запознал девојка и дека ќе се ожени. Тој и објаснил дека татко му починал пред неколку години и ја прашал г-ѓа Нада дали би се согласила да седне на свадбата на место кое обично е резервирано за мајката на младоженецот. Се разбира, г-ѓа Нада се согласи. И како што веќе можеш да погодиш, таа го ставила тој ѓердан и тој парфем.
Се прегрнаа и Марко ѝ шепна: „Ви благодарам госпоѓо Надо што верувавте во мене. Ви благодарам многу што ме натера да се чувствувам посебно и способно да постигнам нешто во животот“.
Госпоѓа Нада со солзи во очите шепна: „Марко, ти не си во право, ти си тој што ми овозможи да постигнам нешто во животот. Пред тебе, не знаев како да ги учам другите“.
