Славица во близина на контејнер во близина на Центарот за социјална работа видела крваво бебе покриено со красти. Во истиот момент сакала да го заштити малечкото, во што и помогнал сопругот.
Славица и Ѓорѓе Ѓуриќ живеат во Брчко, откако и двајцата се разведоа, долгорочно ја пронајдоа среќата, повторно се здружија и живеат заедно веќе 18 години. Ѓорѓе нема наследници од претходниот брак, а Славица има тројца наследници и четири внуци. Тие немаат заедничко дете, но пред неколку години животот целосно им го промени 11-месечно бебе. Имено, Славица случајно го забележала напуштеното мало дете покрај контејнерот и од тој момент брачната двојка Ѓуриќ не се одвојувала од него.
– Видов мало дете покрај контејнерот. Беше покриен со красти, а нозете му крвареа. Не знам, не можам да објаснам, солзи ми дојдоа… Социјалната работа беше во близина и втрчав со детето во раце и викав. Потоа дојде полиција и веднаш отидовме во болница. Процениле дека има околу 10-11 месеци. Детето го мачеа, беше… не знам. Беше во болница неколку дена. Кога се собра народот, добив гуска. Тоа беше страшно. Страшно. Навистина страшно – изјави Славица.
Таа веднаш му се јавила на сопругот кој во тој момент бил на работа да му каже што се случило. И додека таа нервозно му ја објаснувала ситуацијата, само од другата страна на телефонот слушнала – донесете го дома.
– Бев во радио-компанија и таа ми кажа на телефон дека нашла дете. Тој кажува што да прави. Само донесете го дома. Детето не смее да биде на улица. Ако веќе го фрлиле на улица, нема да остане на улица, ќе биде со нас – рече Ѓорѓе.
Во меѓувреме, надлежните откриле дека момчето се вика Исмар и дека вистинското семејство целосно го отфрлило и дека не сакаат да се грижат за него. Од друга страна, тој донесе голема радост во домот на Славица и Ѓорѓе.
– Па, тоа треба да одлучи судот. Што ќе се случи, како ќе се случи – не знам. Ми се допаѓа да остане. Иако имам свое, го одгледав од детството. Кога треба да легнеме да спиеме, тој ме бакнува, го бакнува (Ѓорѓе) и легнуваме да спиеме. Ми се допаѓа да остане – вели Славица, а Ѓорѓе веднаш додава:
„ Па, тој е мојата душа. Не можам да го опишам. Тој е дете кое порасна блиску до моето срце и до нас. И едноставно не можам повеќе да живеам без него. Ќе дадеме сè, дури и нашиот живот ако неопходно“.
За нив не е пречка ниту тоа што Исмаир потекнува од муслиманско семејство.
– Не прашавме кој е и што е. Воопшто не прашавме кој е која религија. И тука не прашувам кој е што и денес, особено кога се работи за вакви деца – рече Славица, а Ѓорѓе веднаш продолжи: „Пораснав во време кога бевме млади пионери, кога имавме работни акции, кога Националноста беше последното нешто што беше побарано За секоја причина спие меѓу нас и прво ја бакнува бабата, па го бакнува чичко Џорџе“, објаснува брачниот пар.
Но, Ѓорѓе никогаш не дозволил малиот да развие лажна слика за подоцна да не му направи психолошки проблеми, затоа момчето не им се обраќа со „тато и мама“ или „баба и дедо“.
– Не дозволувам никакви илузии, бидејќи тоа психолошки би го чинело подоцна. Веднаш нека знае, нека си ја знае вистината. Не ми е лесно кога детето ќе се врати од игралиште и ќе каже дека другарот му отишол со мајка му, а потоа ќе праша каде е мајка му. Ме пече. Му велам дека мајка му ќе дојде и дека сега не е тука. И јас лажам. плачам. Тешко е. Тешко е кога човек ќе дознае дека еден ден може да замине. Тоа ќе ми биде крајот, приближно – вели Ѓорѓе.
Исмаил порасна во здраво, среќно и весело момче благодарение на Славица и Ѓорѓе кои неизмерно ги сака.
Бидејќи оваа трогателна порака е снимена пред три години, не се знае дали тој сè уште живее во нивниот дом.
