Се сеќавате ли на некој период од вашето најрано детство? Неделни ручеци, пристигнување на кумови, пречек на гости? Зошто тоа повеќе го нема денес?
Зошто веќе не доаѓаат гости на долги посети во недела? Што ни се случи? Зошто закажуваме состаноци во паркови, на излети, во кафулиња, игротеки или ресторани? Каде исчезна нашето гостопримство кога гостите беа пречекани со внимателно подготвен ручек и домашни колачи?
Добро се сеќавам, во 1989 година е недела, почеток на летото: мама брзо ја чисти куќата, ги влече завесите преку креветот, нè тера уредно да ги редиме книгите, додека ручекот се крчка во кујната. Тома Здравковиќ се „врти“ на грамофонската плоча…
„Уште малку и се е готово, само треба да го премачкам свинското месо со пиво и да ја намалам рерната, да се крчка“, вели тој како во себе додека буквално лета низ цела куќа.
Тато носи шишиња пиво и ги става во фрижидер, полира украсно шише домашна ракија, бара чаши „да бидат на дофат“, проверува дали има „жолт и црвен сок“…
Се сеќавате ли на некој период од вашето најрано детство? Неделни ручеци, пристигнување на кумови, пречек на гости? Зошто тоа повеќе го нема денес?
Ние децата немаме јасна претстава за тоа што се случува, но знаеме дека атмосферата е весела, па затоа сме еуфорични. Имам впечаток дека и јас треба да бидам корисен, па набрзина ги прередувам играчките и на тој начин правам уште поголем хаос од нив.
„Те молам, четкај си ја косата и облечи го тој испеглан фустан што го облеков на твојот кревет“, вели мама во минување.
Заминувам брзо да се спремам, без понатамошно одложување, бидејќи гостите штотуку пристигнаа.
Тоа е еден од најубавите спомени од детството.
Мирисот на добрата, домашна храна, еуфоријата на гостите, убаво облечените мама и тато и некоја празнична атмосфера во воздухот…
Така беше порано! Се сеќавам, доаѓаа гости и веднаш ги седнувавме на големата трпезариска маса. Наместо „Како си?“, мама ќе речеше „Мора да си гладен“, како да пешачеле маратон, а не на кратко растојание од центарот на градот до предградијата.
Сите заедно јадевме и разговаравме. Како човек јаде кажува многу за него. Така уште подобро се запознавме. Подоцна, мажите одеа во дневната соба да испијат „чаша домашно“, а жените заедно ги миеја садовите во кујната и разговараа уште поопуштено.
Децата со задоволство би играле во собата, споделувајќи играчки без да се расправаат.
Подоцна, водителката направила кафе со помош на гостинот, па тие ќе уживаат во домашни колачи додека лежерно разговарале.
Гостите подоцна заминаа на обиколка на станот или куќата со домаќинот. Се очекуваше да им се покаже сè: од спалната соба, плакарот, до колекцијата на плочи и пијалоци. Се очекуваше гостите да бидат соодветно импресионирани.
Денес таа култура повеќе не постои. Гостите неволно се пречекуваат во куќата, а кога ќе пристигнат ги пречекуваат со кафе и бисквити купени од продавница.
Жените сега помалку готват, а уште помалку сакаат да го прават тоа за викенди – полесно е во ресторан!
Домаќинот веќе не прави „домашна ракија“, па не ја послужува ни.
Што ни се случи? Каде исчезна гостопримството со кое зрачевме? Пишете ни во коментар под текстот…
