Во подготовката на колачи учествуваат и деца, па мајките овој обичај го сметаат за еден од најубавите.
Македонската православна црква и нејзините верници денеска го празнуваат празникот на светите апостоли Петар и Павле, празник кој кај нашиот народ е познат како Петровден.
Со празнувањето на овој голем православен празник завршува Петровиот пост и започнува заедништвото на верниците кои ги почитувале правилата предвидени со црковниот канон.
Обичајот налага гуската да се заколе, а домаќините сега да се гојат. А во некои села, мештаните наутро им делат јаболка на првите соседи за душите на загинатите. Имено, постои верување дека на овој ден Свети Петар им дели јаболка на децата во другиот свет. Верувајќи во оваа изрека, во минатото многу мајки кои изгубиле деца се воздржувале да јадат јаболка пред Петровден, од страв дека поради тоа нивното дете во задгробниот живот нема да добие јаболко.
Општ обичај е за Петровден да се месат колачи со јаболка наречени „петровки“. Во подготовката на колачи учествуваат и деца, па мајките овој обичај го сметаат за еден од најубавите.
Постои и обичај во пресрет на овој голем празник да се палат лили, кои се прават од млада кора на дива цреша или бреза.
Палењето на оган и јоргованот го симболизира времето кога христијанските императори ги прогонувале и мачеле христијаните, ги врзувале за дрвени столбови, ги натопувале во теренот и ги палеле. Нивните тела тогаш изгореа како пламен, осветлувајќи ги патеките како денешниот симболичен оган и дожд.
Во христијанството светите апостоли Петар и Павле се сметаат за први проповедници и учители на новозаветната вера.
Според преданието, светите апостоли Петар и Павле се одговорни за крштевањето на првите верници и нивното преобраќање во христијанство.
Свети апостол Петар се споменува како еден од најверните Христови следбеници, а зборовите: „Ти си Христос, Синот на живиот Бог“, запишани во евангелијата, се израз на неговата силна вера во христијанското спасение, и се повторуваат во христијанските молитви до денес.
И двајцата светци беа погубени во Рим од страна на императорот Нерон, големиот прогонител на христијаните.
Според царската наредба, Петар требало да биде распнат на крстот, но сметал дека е недостоен да биде погубен како неговиот учител, па побарал да го распнат со наведната глава.
Павле, кој бил римски граѓанин, не бил распнат на крст, туку главата му била обезглавена истиот ден кога Петар бил распнат.
