Имала само 12 години кога лекарите утврдиле дека има тумор на мозокот. Иако шансите за преживување и биле 1%, таа успеала да ја победи болеста по 3 години тешко лекување со силата на волјата и непоколебливата желба за живот.
Здравиот човек има 1000 желби, а болниот само една – да оздрави. Кога детето е болно, дури и од најтешката болест, човекот останува без зборови. Тишина пред болката на тоа мало суштество кое со секој атом сила се бори за сопствениот живот.
Бојана Крстовиќ Јовановиќ (26) денес е среќно мажена жена, мајка на тригодишно девојче Леона. Насмевката никогаш не излегува од нејзиното лице. Освен најблиските, малкумина знаат дека зад таа прекрасна светла насмевка се крие голем борец, жена која како девојче успеала да го победи туморот на мозокот , иако лекарите и дале 1% шанса да преживее. За тешката борба низ која минала како мала, таа се согласила да зборува за Среќна Република за да ги поддржи сите малечки кои денес се борат против најтешката болест на ист начин како и денес.
– Сакам да им порачам на децата кои се во иста или слична ситуација како јас, никогаш да не се откажуваат. Животот е непроценливо богатство. Ништо не е вечно, дури ни тагата, а сончеви денови секогаш доаѓаат – рече таа.
Ова е приказна за храброста на детето, силата и нераскинливата волја за живот, ова е приказната на Бојана.
Кога имала неполни 12 години, левото око наеднаш и отекло и почнала да го губи видот. Исплашените родители Злата и Васо Крстовиќ веднаш ја однеле на преглед во најблиската очна клиника.
– Докторот ме погледна и им рече на родителите веднаш да ме однесат во болница. Отидовме кај лекарот ОРЛ Огњен Јовиќевиќ, кој од првиот ден ме гледаше како свое дете, за што сум неизмерно благодарен. Во болницата во Подгорица бев 7 дена поради наводен синузитис. Малку ми се намали отокот на окото, а докторот побара да се направи скенирање на главата. Резултатот покажа дека имам тумор – изјави Бојана.
Иако во душата на своето дете чувствувала дека нешто не е во ред, родителите од неа криеле што ја разболувало.
– Добивме инструкции за Детската болница во Тирсово во Белград за да направиме дополнителни анализи. Направив операција на носот каде докторот извади дел од туморот. Наодите беа испратени во неколку земји на читање за да се утврди конечната дијагноза и степенот на туморот. По еден месец чекање се вративме дома во Подгорица додека не стигнаа резултатите – се присети Бојана.
Страв од портата на болницата
Едно мајско утро заѕвони телефон во нивната куќа во Подгорица. Лекарите им рекле на родителите веднаш да се соберат и да дојдат во Институтот за мајка и дете „Д-р Вукан Чупиќ“ во Нов Белград. Наодот покажа дека Бојана има орбита на сарком ЦЕ92 или малигнен тумор на мозокот. Моментот кога се нашла пред капијата на болницата со родителите никогаш нема да биде заборавен.
– Дојдовме пред зграда со мрачни бои и огромна капија. Почнав да ме тресе, градите ми се стегнаа, имав лошо чувство дека засекогаш ќе бидам врзан за таа капија што ме поздравуваше цела – раскажа нашата соговорничка.
Стиснувајќи ја вреќата за намигнување во раце, во ходникот на брзата помош чекала мајка ѝ да излезе со лекарскиот наод.
– По некое време мама излезе. Толку уморна и исцрпена, налутено извика дека е време да ја напушти таа брза помош за да си оди дома. Солзи течеа по нејзиното лице. Не можеше да ми одговори поради липање и плачење. Медицинската сестра ми даде знак да тргнам по неа и јас зачекорив во ходникот на болницата – се присети Бојана.
Во ходникот сретнала момче и девојка кои биле бледи и беспомошни. Нејзиното срце чукаше побрзо од стравот.
– Немаа коса, трепките им личеа на кукли кои за чудо зборуваат. Се прашував што правам овде? Нивната насмевка ми кажа се. Сфатив дека сум осудена да бидам како нив, кукла која за чудо знае да зборува и да се движи. Ја сфатив и капијата што ме поздрави. Бев дете под 12 години и ми беше тешко да се одвојам од семејството, врсниците… Дури таму, во болница, дознав каква е мојата вистинска состојба и лекарите ми дадоа 1% шанса за лек – рече со грутка во грлото.е Бојана.
Исплашеното девојче им кажа на татко и мајка дека нема да остане во болница ниту еден ден.
-Побарав да се вратам дома и им реков дека нема да ме лекуваат бидејќи не можам да поднесам да се откажам од борбата за живот. Верував дека немам сила да се борам со тоа чудовиште. За среќа, мојата оставка беше многу кратка. Сфатив дека животот е поубав и со километри подалеку од тоа чудовиште и дека ќе го победам иако лекарите ми дадоа 1% шанса за излекување – се присети таа.
Порака до болните деца
Ако некој ги разбира децата кои денес се борат за живот во една од болниците, тоа е Бојана.
– Сите девојки, девојки и жени имаат најтешко губење на косата за време на третманот. Но, косата расте. Сакам да им порачам на сите кои се борат со тумор, особено на децата , дека не се сами, дека никогаш не се откажуваат, колку и да е тешко, затоа што волјата да се живее и да се излечи е најважна работа. Сакам да најдат сила да се издигнат од пепелта како Феникс – изјави Бојана.
Таа нагласува дека во најтешката битка за живот, освен семејството, надеж и волја за живот и дал топол човечки збор и поддршка.
– Сакам да и се заблагодарам на директорката на Здружението „Ѕвончица“ од Белград, Ирина Бан, на убавата жена со големо срце и нејзиниот син Игор, кои беа со мене и мајка ми за време на лекувањето. Ме поддржаа кога беше најтешко, несебично застанаа покрај мене и ми даваа надеж за лек. Сакам да се заблагодарам на медицинскиот персонал од хематоонкологија во детската болница на чело со д-р Маја Кавариќ и на целиот персонал на Институтот за мајки и деца. Сакам да им се заблагодарам на моите сестри, брат и особено на мајка ми и татко ми кои ми помогнаа да го преживеам најтешкиот период во мојот живот, те сакам неизмерно – изјави Бојана.
По 14 години откако и беше дијагностицирана, Бојана денес е здрава. Се оствари и нејзиниот сон да стане мајка .
– Не се плашев дека нема да имам деца бидејќи мојата болест не е поврзана со плодноста. Многумина се плашат од тоа, дури ми рекоа дека нема да имам деца. Кога бев бремена, имаше и такви кои ме прашуваа кој ми дозволи да останам бремена. Бев згрозен затоа што никој не може да ми го забрани тоа.
Верував дека еден ден ќе родам здраво дете и мојот сон се оствари. Имам ќерка Леона и вредеше да се борам за ангел како неа. Мојот сопруг Марко е голема потпора, никогаш не беше воздржан од тоа дека јас сум човек кој преживеал рак, напротив секогаш ми се восхитуваше и ми кажуваше колку сум борец. На крајот на краиштата, можам само да кажам дека низ мојата животна битка научив поинаку да гледам и да го ценам животот – заклучи Бојана Крстовиќ Јовановиќ.
