Има гревови кои ни Господ не може да ги прости, а тие се доказ дека кичмата може се да издржи, а срцето не.
Домаќин беше Станко. Првиот во с. Се оженил со Вида млад. Родени се пет деца. Три сина и две ќерки.
Добро и чесно семејство. Работеле колку и сите во некои среќни-несреќни времиња. Многу, тешко и фер. Еден по еден, тие го испраќаа секое дете во светот, во училиштата и колеџите. Останува празна куќа. Децата ги нема никаде, а работата е иста. Товар од петмина им помина преку кичмата, колку што тоа огниште ги нишаше. Луѓето им рекоа:
„Намали му ја работата на Станко, продавај ги ливадите и стоката, макар и малку, не можеш сам, не може ни Вида. Живеј го ова малку што остана без влакната, греблото, млекото, млекарот и шталата.
Вазда им одговори: „Само Јово да заврши школо, Мира да се мажи, Јанко да се вработи, Бранка да заврши факултет, свадбата на Горан“.
Со испукани раце платија некои студентски соби во Белград, првите темели на куќите на нивните деца, кровови ги кренаа, се венчаа, се венчаа… Децата си живееја некој свој живот… и ги заборавија. Останаа сами, некаде горе, на врвот на планината.
На своите деца им праќаа сирење и крем со автобус… Секоја кофа и парче полни со солзи. Сите, скоро сите требаше да се сетат на нив… Дека се таму горе, сè уште живи… Дека се добро, дека не им треба ништо друго освен нив… Нивните глави и насмевки, нивната љубов, повици, писма.. Никој од петмината не забележа дека чудната соленост на сирењето од мајка и татко… Секој тагуваше и солеше од тага, недостиг и осаменост.
Вида почина едно септемвриско утро. Среде куќа и се скрши срцето. Таа ја испушти душата токму таму каде што ја даде душата.
Остана сам. Гледаше во ѕидовите, се присети на детските квичења и радости, мирисот на леб на Вида и нејзините топли очи. Тишината му ги раскина градите. Ноќе долго ќе седеше на скалите од пуста куќа… Загледан во небото… Сликите минуваа… Само со нив ја прекина тишината што му се вовлекла во срцето и душата.
Му се слошило…Три сина и две ќерки. Почнаа да го преместуваат, од еден на друг. На сите им пречеше. Неговите снаи се степале со синовите поради него… Истото не можело да го стори и со неговите ќерки… Жив го здробиле, кога бил болен… Секогаш кога му ја спакувале торбата за да отиде кај некој туѓа куќа, душата му ја здробиле.
Неговиот, планински, голем…
Му ги скршија прстите со кои ги подигна сите, рбетот со кој ги завршуваше нивните училишта и градеше куќи, очите одамна му беа слепи гледајќи преку ридот, немаше ли да ја виде фигурата на барем еден од петте од нив кои доаѓаат кај него. Повторно ја напушти куќата на Мира со таа проклета торба. Внуката Милица му долета во прегратка, силно го прегрна и почна да плаче.
„Немој Лала… Немој дедо…“
„Ќе се видиме наскоро, нели? Пак ќе останеш со нас, нели, мамо? Мамо?”
Колку што имаше бразди на лицето, по една солза течеше по секоја. Неговиот растреперен брадата ги затресе, а очите му беа меки, сини, заматени… Силно ме прегрна:
„Нема да се видиме повеќе. Биди добар и не го заборавај дедо ти“.
Гледаше во неговиот боздоган, наведнат грб, запрен чекор, тежок, премногу тежок…
Милица остана, никаде за воздух, никаде за глас… Солзите на дедо му се залепија на лицето за зборовите „нема да се видиме повеќе“. Знаеше дека наскоро ќе оди, не кај едно од неговите пет деца, туку во некој поубав свет, каде што има место за него.
Го однеле во старечки дом. Почина сам, болен, напуштен… Сите раце и рбет му беа подадени за децата, но срцето, срцето не издржа. Тоа се случи една ноќ, во некоја осамена просторија, напуштена од сите.
Последни зборови: „Да се здрави само моите деца“… Ја држеше сестра си за рака додека ја испушташе душата… На овој свет падна последната солза.
И десет раце во неа, а ниту една во неговата.
Има гревови кои ни Господ не може да ги прости…
