Ако не е убав и згоден, не доаѓа предвид“, често ги слушам пријателите како на шега велат. И јас имав свои барања за идниот младоженец. Важно ми беше да не пија. Знам што значи тоа и не сакав до мене да имам маж кој ќе направи пекол на животот за мене и за децата. Тоа беше главното барање, но не и единственото!
Сакав покрај мене добар, посветен и вреден човек. И, се разбира, никогаш не би се омажила за некој во кој не сум заљубенa. Никогаш не ми беше важно дали мојот дечко има стан, пари, автомобили или богати родители. Веројатно не ме интересираа пари бидејќи и јас не сум од богато семејство. Мајка ми сама ме одгледа мене и брат ми. Живеевме многу скромно.
И тогаш го запознав НЕГО – идниот, доживотен, вистински господин… Се запознавме… По една година решивме да се венчаме. Според современите стандарди, тој беше сиромашен. Тој израснал во големо семејство со уште пет други браќа и сестри. Завршил Факултет за авионска механика, отслужил две години војска, а потоа се вработил во средно училиште како професор.
Живеел во голем родителски дом со родителите и браќата и сестрите. Кога се венчавме (многу скромно) почнавме да живееме како станари. Првите шест месеци поминаа во детално запознавање (првиот пат кога живеевме заедно), со изливи на љубомора и несогласувања. Разговаравме за се, но сепак бевме многу заљубени.
Тогаш мајка му почина. Првиот и единствен пат кога го видов како плаче. Наскоро добивме деца – работевме на семејството. Бараше подобра работа, со малку повеќе пари за да живееме како семејство поудобно. И тој го доби. Немаше пари за трошење, но и не останавме без пари. Успеавме да собереме пари и да купиме парцела. Почнавме да ја градиме нашата куќа со помош на помали заеми. Животот тече на свој начин.
Немаме идеално семејство. Има тешкотии, како и во секое друго семејство. Но, најважно ни е сите да сме здрави и живи и заедно. Заедно сме веќе седум години и од оваа перспектива можам да кажам дека тој сè уште е човекот што го посакував. Кога би можелa да бирам, повторно би го избралa него.
За овие седум години љубовта кон него уште повеќе порасна. Знам дека можам да се потпрам на него во секоја ситуација. Гледам дека ме сака и мене и децата, се чувствувам удобно покрај него. Не сме богати, не сме „надпросечни“, но никому не должиме пари и не бараме материјална помош.
Неодамна, една моја пријателка се омажи за богат човек. Тие постојано се расправаат. Таа вели дека оди секаде без неа, пие, се коцка, никогаш не е дома со неа и децата. Таа вели дека би го оставила да не заработува толку многу. Никогаш не би можела да живеам со таков товар.
Најважно ми е да имам мир, хармонично семејство и доверлив сопруг. Отсекогаш сакав искрена врска, љубовен сопруг и здрави деца и секогаш знаев дека парите не можат да ми го дадат тоа.
