Стотици милиони луѓе ширум светот живеат со нарушувања на тироидната жлезда.




Се проценува дека една од осум жени ќе има проблем со тоа во одреден период од животот. Ендокринологот д-р Јелица Бјекиќ Мукат објаснува зошто сè уште има такви кои не знаат дека имаат пореметување на тироидната жлезда и какви се здравствените последици. Се зголемува бројот на пациенти со тироидна жлезда. Една од причините е полесната и подостапна дијагностика.




„Во споредба со некои поранешни, антички времиња, 30 години се занимавам со ендокринологија, сега е многу едноставно да се направи хормонален статус, антитела, се што е потребно“, вели ендокринологот КБЦ Бежанијска коса, д-р Јелица Бјекиќ Мукат. Исто така, болестите на тироидната жлезда се во пораст по Ковид.




„Ковид е вирусна инфекција и постои вирусно заболување на тироидната жлезда наречено субакутен тироидитис, кој навистина е во пораст по КОВИД, често доаѓа како компликација по КОВИД“, објаснува д-р Бјекиќ Мукат. Според неа, станува збор за воспаление на тироидната жлезда каде што во првата фаза се зголемува функцијата, а потоа како што се оштетуваат клетките се намалува функцијата на жлездата.




Дури и кога нема симптоми, работата на тироидната жлезда може да биде нарушена
Многумина не знаат дека имаат проблем со тироидната жлезда бидејќи честопати воопшто нема никакви симптоми на болеста. Во случај на намалена функција на тироидната жлезда, забележливи се забавен пулс, студенило, опаѓање на косата и зголемување на телесната тежина. Брзиот пулс, замор, зголемено потење, губење на тежината, губење на косата укажуваат на зголемена активност на тироидната жлезда. Тироидната жлезда може да боли и во случај на вирусно заболување.




Под контрола на хипофизата, тироидната жлезда произведува три хормони тироксин – Т4, потоа Т3 и калцитонин, кој е одговорен за метаболизмот на калциумот.
Во случај на намалено функционирање на тироидната жлезда, пациентите земаат терапија во текот на целиот живот, додека во случај на зголемено функционирање, третманот трае една и пол до две години, по што доколку состојбата не е подобра, се проценува дали операцијата е следниот чекор во лекувањето.











