Донаторот на бубрег, мајката на Марина, Благица Ѓорѓевиќ вели дека ни минута не размислувала кога решила да донира бубрег.
Покрај епидемиската состојба, главна причина е тоа што роднините тешко се согласуваат да ги донираат органите на своите најблиски.
Марина има 36 години и благодарение на нејзината мајка која го донираше нејзиниот бубрег , по една година на дијализа доби шанса за долг и квалитетен живот.
„Ми беше тешко додека бев на перитонеална дијализа , имаше замор и се што следува. Сакам да се заблагодарам и да му честитам на тимот од нефрологија, од кардиохирургија и да и кажам на мајка ми дека многу ја сакам и да и се заблагодарам за уште едно ново живот“, рече таа.е Марина Станковиќ од Алексинац.
Сега, вели тој, може да прави планови за иднината. Чекор по чекор.
Донаторот на бубрег, мајката на Марина, Благица Ѓорѓевиќ вели дека ни минута не размислувала кога решила да донира бубрег.
„Кога пријавила беше здраво дете, кога пријавила реков не знам колку сум здрава, да се проверам и веднаш да и дадам бубрег“, вели Благица.
Комплексната операција беше изведена во две простории. Работеше мултидисциплинарен тим од 30 лекари и медицински сестри. И примателот и донаторот се во добра состојба.
Функцијата на бубрезите е целосно обновена, последниот тест за креатинин е 114 и тоа е референтната вредност за секоја нормална бубрежна функција“, вели доц. д-р Бранка Митиќ, директор на Клиниката за нефрологија на Универзитетската болница Ниш.
Роднините на починатиот ретко се согласуваат на трансплантации По долга пауза, во Ниш, во услови на епидемија, за еден месец беа направени две трансплантации.
Ова е втора трансплантација годинава во клиничкиот центар во Ниш, додека една беше направена минатата година, по пауза од година и пол поради епидемиски ризици. Во сите три случаи, зборуваме за жива релативна трансплантација на бубрег.
Скоро и да нема кадаверични трансплантации од донатори кои доживеале мозочна смрт, бидејќи роднините се уште ретко даваат согласност, а тоа е главната причина за малиот број трансплантации.
„Државата инвестираше сериозни средства во програмата за трансплантација, така што ништо не зависи од какви било донации, но со помош на донации обезбедуваме побрза идентификација на таквите пациенти и можеме да избегнеме испраќање генетски материјал во други центри во Србија“, вели проф. д-р Зоран Перишиќ, директор на Универзитетскиот колеџ во Ниш.
Само во Србија на трансплантација на бубрег чекаат повеќе од 700 луѓе.
