Професорот Милинко Богдановиќ од Ивањица среќата ја пронашол покрај непозната Албанка, не обрнувал внимание на коментарите од околината, туку ја следел својата интуиција.
Професорот Милинко Богдановиќ од Ивањица отсекогаш сакал да има свое семејство и деца. Поминаа години, тој никогаш не успеа да ја најде својата сродна душа. Сепак, тој не се откажа од својата најголема желба. Имено, тој за Вјолца од Албанија слушнал преку нејзините сестри кои со години се во брак со луѓе од неговиот крај . За таа фамилија од Скадар слушаше само пофални зборови, знаеше дека се многу трудољубиви и чесни и дека ги делат луѓето исклучиво на добри и лоши, не им е важно ни националноста ни вера.
“Се соочив со табуа поврзани со оваа тема. Сепак, важно е човек да одлучи сам и да разбере што сака од животот. Сакав пред се да имам семејство, па ги игнорирав приказните и предрасудите”, вели Милинко.
Богдановиќ, пред да замине да ја земе сопругата во Албанија, ја видел само на слика и неговиот внатрешен инстинкт му рекол дека таа е вистинската жена за него. Ја следел својата интуиција и се упатил кон Скадар.
„ Иако приказната се одвива во 21 век, таа има елементи на традиција. Нејзините сестри се тука десет години и знаев дека се исклучително семејство. Се договоривме и отпатував за Скадар“, се сеќава.
Веќе на првата средба сфатил дека сака да го помине остатокот од животот со неа, а истото го чувствувала и Вјолца. Иако воопшто не се познавале, од првиот ден уживаат во хармонична врска.
Сè е судбина, интуицијата ме водеше на тој начин и не згрешив“, вели Милинко.
А Милинко немаше поим дека оваа Албанка ќе му ја даде најголемата радост. Набргу по пристигнувањето во Ивањица направија голема свадба, а по четири години заеднички живот ја добија ќерката Ирена која стана центар на нивниот свет и како што истакнуваат само дополнително ја зацврстила нивната љубов.
