Ѓакон во Катана Сицилиска. Царот Диоклецијан испрати во Сицилија некој војвода Пентагур за да ги уништи христијаните, зашто оние малку што ги имаше се криеја од гонителите и не се објавуваа себеси. Тогаш некој го обвини свети Евпл дека оди со некоја книга кај некои потајни христијани и им ја чита таа книга.
Книгата беше Светото Евангелие. Откако го изведоа на суд, по малку време незнабожците му ја обесија онаа книга на вратот и го одведоа во затвор. По седум дена затвор и гладување беше предаден на мачење. Кога го биеја со железни стапови, Евпл им се потсмеваше, велејќи му на судијата мачител: „Безумнику, нели гледаш дека овие маки заради Божјата помош се како пајажина за мене. Ако можеш пронајди други, потешки, зашто овие ми се како играчка.“ Најпосле Христовиот маченик го изведоа на губилиштето. Тогаш мнозина се обратија во Христовата вера, а светиот Евпл го убија со меч. Во Царството Небесно се пресели во 304 година. Неговите чудотворни мошти лежат во едно село близу Неапол.
Светата маченичка Сузана девица и други со неа
Ќерката на римскиот презвитер Гавиниј и зет на папата Гај. Гај и Гавиниј биле од кралското семејство и роднини на тогашниот император Диоклецијан. Овој император имал посвоен син, Максимијан Галериј, кого сакал да го ожени за Сузана. Но, Сузана беше целосно посветена на Христос Господ и воопшто не сакаше да слушне за брак, а особено не за брак со некрстен човек.
Оние кои од неа го побарале царскиот син, големите Клавдиј и Максим, Сузана се преобратиле во христијанската вера со целиот свој дом. Збеснат од тоа, царот нареди, а џелатите ги одведоа Клавдиј и Максим со нивните семејства во Остија, каде што ги запалија и ја фрлија нивната пепел во морето. Сузана би била исечена со меч во куќата на Гавини.
Жената на царот, Сирена, тајна христијанка, ноќе го зеде маченичкото тело на Сузана и чесно го погреба. А папата Гај куќата во која умре Сузана ја направи црква и во неа служеше богослужба. Набргу по страдањето на оваа Христова невеста, настрадаа и нејзиниот татко Гавиниј и вујко папа Гај. Сите пострадаа чесно за Господа и примија венец на славата во 295 и 296 година.
Роден во Грција. Во младоста се замонашил и се подвизувал прво надвор од Света Гора, а потоа во Св. Гори, во разни манастири, најдолго престојуваат во Ватопедо и Дионисијат.
Беше сакан од сите Светогорчани и поради неговата ретка мудрост и поради неговата необична кроткост. Тој стана епископ на Солун против негова волја. Но по две години отишол да работи во Цариград и таму бил избран на испразнетиот патријаршиски трон. Протеран од султанот во Једрене, каде што живеел како прогонет.
Влашкиот кнез Радул го молел султанот и го поставил за влашки архиепископ. Поради престапот на Радул, Нифонт ја напушти Влашка и отиде во Св. Гору, во семејството Дионисијати, каде што живеел како подвижник до својата 90-та година, кога се преселил во царството Божјо, 1460 г. Тој ја состави попустливата молитва, која се чита на погребот.
Преподобни Василије и Теодор Печерски
И двајцата умреле од насилството на среброљубивиот кнез Истислав во 1098 година. Животот на св. Теодора е особено поучна за среброљубивите. Теодор бил многу богат, па го подарил своето богатство на сиромашните и се замонашил. После тоа се покајал и зажалил за своето богатство, а бил искушуван од злиот дух на среброљубието, од кој го ослободил св. Василије.
